3 / 4

Tahmin Edemediği Cevap

2018'in başlarında Emre, bir zamanlar başka bir küçük şirketin yaptığını izlediği pahalı hatayı hatırladı. Cömert bir ithal sahne sistemi, döviz borcu ve uzun bir kira kontratı, daha büyük bir kariyerin kapısı gibi görünüyordu. Aynı yılın ilerleyen saatlerinde lira hızla düştü ve ödemeler bir tuzağa dönüştü. Hala reddetmeye gücü yettiği halde benzer bir teklifi reddetti. Şirket, teklif edilen kredi yerine birikmiş karları kullanarak, yalnızca rezervasyonu yapılan işin destekleyebileceği ekipmanı satın aldı. Can seyahat setini katlanabilir dolap olarak adlandırabilir. Emre, eğer bir adam kirayı ödedikten sonra içine bir şey koymak isterse dolabın faydalı olduğunu söyledi.

Zor aylar hâlâ acı veriyor. Yerel müşteriler kutlamaları erteledi, seyahat ve yedek parça maliyetleri daha yüksekti ve dikkatli küçük şirketinin ödenmesi gereken faturaları vardı. Daha önceki yurtdışı satışları ona bir garanti değil, bir dayanak noktası sağlamıştı. Diğer pazarlardaki alıcılar için kendi gösterisinin uygun şekilde kaydedilmiş basımlarını yapmak için çevirmenlerle ve ücretli sanatçılarla çalıştı. Bu basımlara ve sonraki turlara ilişkin anlaşmalar avro cinsinden fiyatlandırıldı; Orijinal şirket büyümeye devam ederken, daha iyi kayıtlar ve çeviriler için yeni satışlar ödendi. Oya, gece yarısı onu prova masasının başında yemek yerken buldu ve masaya gidene kadar çatalı elinden aldı. İlk kez bir sonraki mesajın acil olduğunu iddia etmedi.

O yaz Oya'nın aşkları sona erdi. Çalışmalarını ve paylaştıkları akşamları beğeniyordu ama farklı türde bir ortaklık istiyordu. Hayal kırıklığını hisseden Emre, bir kez emin olup olmadığını sordu ve cevabını kabul etti. Ece ve Duru ilerleyen aylarda kendi tercihlerini yaptılar. Selin, dansı kenardan izlemekten çok, dansa katılacak birini istediğini söyledi. Lale ve Aslı arkadaşlığı seçti; Aylin daha fazla yer istiyordu. Mina, Sude ve Elif randevularını sıcak bir şekilde bitirirken, Giz şarkıları saklamayı ve öpücükleri geride bırakmayı tercih etti. 2018 yılının sonuna gelindiğinde bu on bir aşkın hiçbiri yarım kalmış bir vaat olarak kalmadı.

Nisa, odada tek başına durabilmesi için ondan odayı temizlemesini istememişti. Ona istediği hayat hakkındaki gerçeği söyleyip söylemeyeceğini sormuştu. 2019'un başlarında yağmurlu bir akşam, onu prova odasının önünde eski katlanmış slipi tutarak beklerken buldu. 'Buna hala cevap vermedim' dedi. 'Henüz duymadınız' diye yanıtladı. Onu teslim etti. Alkışlar kesildiğinde hala burada olacak mısın? Bu sözler ilk gün hafızasında gördükleriydi. Göğsü sıkıştı. Neredeyse üç yılını geleceğin nihayet ne zaman farklı olacağını merak ederek geçirmişti. Artık eski soru, çoktan değişmiş bir hayata gelmişti.

İlk hayatında, eğer alkışlanırsa alkışın daha uzun süreceği konusunda bir şakayla cevap vermişti. Bu sefer fişi cebine koydu, ıslak paltosunu aldı ve nerede yemek istediğini sordu. Nisa ona baktı, sonra neredeyse aynı anda güldü ve ağladı. Ona özel bir ilişki, her ikisinin de seçebileceği bir yuva ve başkasının onayına bağlı olmayan akşamlar istediğini söyledi. O da bunları istiyordu. Ona gelecekteki her sorunu bileceğine dair bir söz vermedi. İşe gitmeden önce konuşacağına söz verdi. Onu bir sonraki gereksiz cümleyi yarıda kesecek kadar sert öptü ve o da bu cümlenin burada bitmesine izin verecek kadar akıllıydı.

Çift olarak ilk tartışmaları bir tiyatroyla ilgiliydi. Mükemmel görünümlü bir girişe sahip bir mekan, maliyetli ve uzun bir taahhüt karşılığında ortaya çıktı. Emre, geçtiğimiz on yılda başarılı bir sergi posterinde bu ismin adını gördüğünü hatırladı ve kapının üzerinde kendi adını hayal etmeye başladı. Nisa, hatıranın bedelinin dahil olup olmadığını sordu. Olmadı. Bir saat boyunca bu soruya içerledi, sonra teklifi düzgünce okudu ve posterin ona ne kadar az şey anlattığını fark etti. Kira sözleşmesini reddettiler. Bunun yerine, gerçek talebe göre kısa süreli rezervasyonlar yaptı, kayıt kataloğunu genişletti ve diğer sanatçılara, her odada kendisinin görünmesine gerek kalmadan, üzerinde anlaşılan versiyonları sunmaları için para ödedi.

2019 koşusu sırasında Can, iki misafiriyle birlikte fuayeye geldi ve kuruluma yardım eden kişi olarak Emre'yi tanıttı. Emre cevap veremeden konuklardan biri, geldikleri programın yazarının bu olup olmadığını sordu. Basılı program cevabı sağladı. Can uzun bir süre ona baktı. Emre, kendisine sanatçı demek için izin beklediği her sandalyeyi, ödenmeyen her ekstra saati ve izin beklediği her anı hatırladı. Kibarca selamlaştıktan sonra bilet alan konuklara döndü. Akşam işe aitti. Ne toplumsal bir tartışmaya girmeden, ne de başarıda rol almadan ayrılabilir.

Daha sonra Nisa, Emre'yi sahnede yalnız başına boş koltuklara bakarken buldu. 'Kuyu?' diye sordu. Kahkahaları hâlâ duyabiliyordu ama onu bunun bir anlam taşıdığına ikna edecek kimse kalmamıştı. Aşağı indi, son çalışma ışığını söndürdü ve onun elini tuttu. Geç saatlere kadar açık kalan küçük bir yere gittiler. Nisa tabağından bir şey çaldı ve ona kendisinden bir ısırık ikram etti. Masaya doğru eğildiğinde gümüş zincir ışığı yakaladı. Emre, on yıldır beklediği anın sessizce, boş odadan onunla birlikte ayrılmayı seçtiği anda gerçekleştiğini fark etti.

Her ikisinin de hoşuna giden kiralık bir eve taşındılar, normal yaşam masraflarını gerçek kazançlarından ödediler ve çalışmaya devam ettiler. Nisa çevirilerine devam etti. Emre gezdi, kayıt yaptı ve yapacağını söylediğinde geri döndü. Oya bazen yeni partneriyle akşam yemeğine katılıyordu; diğer eski randevular arkadaş kaldılar ya da rahat bir mesafeyi korudular. Yılların önemli olduğunu kanıtlamak için kimsenin ilk doğum günü fotoğrafında kalmasına gerek yoktu. Emre soruyu küçük bir kutuya sakladı. Artık bunu yarının bir zamanlar var olduğuna dair kanıt olarak saklamıyordu. Onu sakladı çünkü birisi onun ne istediğini duyacak kadar uzun süre beklemişti.

✦
Görüntülenme 3 ⓘ