Oniki Soru
Galibiyet Türkiye'yi bir üst tura taşımadığı gibi Emre'nin özel kartı da onu her sorunun cevabını bilen bir adama dönüştürmedi. Zor haftalar, iptal edilen rezervasyonları ve endişeli konuşmaları da beraberinde getirdi. Tahminleri satmaya çalışmadı. Kamyonsuz seyahat edilebilecek kadar küçük gösteriler yazdı, o kadar para alan insanlarla prova yaptı ve Can'ın kendisini sağlam göstereceğini söylediği büyük perdeyi satın almak yerine yedekte tuttu. Bir müşteri iptal ettiğinde işini kaybetti. Daha iyi bir yılın anısı boş akşamı doldurmadı. Bazen eve erken gittiğinde, mazeretsiz gelmesinden memnun olan insanların olduğunu keşfederdi.
Mina, kapanıştan sonra kafesinde, üzerinde KAYBOLMAZ EYLEMİ YOK yazan düz bir kağıt tabelayla akşam yemeği verdi. Emre masaya çiçek getirdi. Lale onları inceledi ve tekrar davet edilecek kadar iyi seçim yaptığını açıkladı. Aylin, kendisine yemeğe promosyon kartı getirmemeyi öğreten kadını nereye sakladığını sordu. Sude onlara, iyileşmenin fotoğrafik kanıtı olduğunu söyledi. Elif ikinci bir küçük taç çizmişti, bu da çarpıktı ve düzeltmeyi reddetti. Giz ancak herkes final çizgisine katılmayı kabul ettikten sonra şarkı söyledi. Emre, kahkahalarla sıcak omuzlar arasında oturuyordu; ilk hayatındaki hiçbir alkıştan sonra olmadığı kadar istenildiğini hissediyordu.
Özel akşamlar da vardı. Ece onu sinemaya götürüp öptü, o sırada o hâlâ sonunu akıllıca bir fikre dönüştürmeye çalışıyordu. Duru, provaya kırmızılar içinde geldi, gevşek bir paneli onarmak için sahneye çıktı ve onarımı incelemek yerine kadına bakmasına izin verildiğini söyledi. Selin ona üç adımı öğretti, sonra özenli yayı onu yanlış yola sokunca güldü. Aslı onu akşam yemeğine davet etti ve kendi hayatından hilesiz bir hikaye istedi. Cevap verdi, dinledi ve yeterince etkileyici görünüp görünmediğine göre değerlendirmeyi bıraktığında bir akşamın ne kadar farklı hale geldiğini öğrendi.
Nisa diğer davetiyeleri gördü ve doğrudan sordu. Emre söz verdiği cevabı doğrudan verdi. Onu görmeye devam etmek istiyordu ama bu anlaşmanın kendisine uygun olup olmadığına daha sonra karar verecekti. Buna saygı duydu ve belirsizliğin yabancıların önünde durmaktan daha zor olduğunu düşündü. Ertesi akşam saçlarını topladı, eve giderken ceketini ödünç aldı ve elini kendi elinin kolunun içinde tuttu. Eski kutudaki zarfı düşündü. Neredeyse hatırladığı cümleyi söylemesini isteyecekti ama sonra kendini yakaladı. Onun için bir anıyı gerçekleştirmek için dışarı çıkmamıştı. Ona iyi geceler öpücüğü verdi ve akşamın yeni bir şey olarak bitmesine izin verdi.
2017'de bir dizi soru ve insanların istediklerini saklamaya çalışırken anlattığı hikayeler etrafında şekillenen orijinal bir gösteri geliştirdi. Doğum günü oyunu ona bir başlangıç imajı vermişti; ücretli işbirlikçileriyle tüm rutinleri, müzik anlaşmalarını ve sahnelemeyi yazdı. Kayıtlı basımlar ve anlaşmalı performans lisansları Türkiye dışındaki özel alıcılara ulaşmaya başladı. Oya bir ücret karşılığında çeşitli etkinlikleri yönetirken, Ece ayrı bir ücretli anlaşma kapsamında bir kaydın düzenlemesini yaptı. İşi sürdürmek için ikisinin de onunla çıkmasına gerek yoktu. Tek hissedar olarak kaldı. Paranın büyük kısmı insanlara ödeme yapmak, seyahat etmek ve bir sonraki üretimi mümkün kılmak için şirkette kaldı.
Can bir gösteriye geldi ve seyirciler onu duyıncaya kadar bekledi. 'Bir kavanoz ve birkaç şanslı tahmin. Sandalyelerimi sen taşıyordun.' Emre sahnenin ortasına bir sandalye yerleştirdi. 'Hatırlıyorum' dedi. 'Ne işe yaradıklarını keşfetmek ister misiniz?' Can oturup oturmayacağına karar vermeden önce seyirci güldü. Daha sonra yaşlı oyuncu katlanmış bir soru çizdi ve ifadesini değiştirdi. Emre bu duraklamayı fark etti. Can eski hayatında özel bir partide onu aptal durumuna düşürmek için yerleşik bir soru kullanmıştı. Gazetenin Emre'nin öğrenmediği bir kart numarasını istemesi gerekirdi. Bu sefer farklı bir cümle okuyabilirim.
'Kimi etkilemeye çalışıyorsun?' diye sordu. Sessizlik keskinleşti. Emre gösteriyi değiştirmiş, yeni insanları davet etmiş ve akşamı o kadar değiştirmişti ki, eski hafızası artık olanları anlatamaz hale gelmişti. Kağıdı göremiyordu. Panik yapmasını bekleyen bir adamı görebiliyordu. Emre kartları bıraktı, odaya baktı ve 'Şu anda mı? Beni çorba yerken gören bir kadın. Bundan çok daha zorlu bir izleyici kitlesi var.' Gülüşmeler gerilimi bozdu. Üçüncü sıradaki Nisa çok geç ağzını kapattı. Can oturdu ve Emre yarının bilgisinden ziyade pratik yaparak kazandığı bir rutini gerçekleştirdi.
Kayıt iyi satıldı, ancak daha sonra Nisa ona neden başka birinin meydan okumasına cevap olarak bu özel şakayı yaptığını sordu. Odanın gülmeye ne kadar ihtiyacı olduğunu anlatmaya başladı. Sonra onun yüzünü gördü. Onun kazandığının kanıtı olmak istememişti. Hiç konuşmadan özür diledi, dağıttığı baskıdan tespit edilebilir anı çıkardı ve evde bıraktığı telefonuyla onu akşam yemeğine davet etti. Nisa hemen affedilmeye değil, akşam yemeğine evet dedi. Emre erken geldi. Ona ödünç verdiği paltoyla geldi ve ancak yakasını düzeltebileceği kadar yakında durduğunda onu geri verdi.
O kış on iki kadın bir doğum günü kutlaması için tekrar buluştular ve kavanoz geri döndü. Oya, başarının restoran seçme yeteneğini geliştirip geliştirmediğini sordu. Ece ve Duru cevap veremeden hayır oyu verdi. Lale her dürüst cevaba karşılık bir çiçek sundu; Aslı çok küçük bir demet sipariş etmelerini önerdi. Aylin, Mina, Sude, Elif ve Giz, kendisini en çok kimin utandırdığını görünce neşeli bir tartışma başlattı. Selin, Nisa'ya son fişi sonsuza kadar saklamayı isteyip istemediğini sordu. Nisa, Emre'ye baktı, kağıdı bir kez daha katlayıp çantasına koydu. 'Beklemeyi öğrenene kadar' dedi. Bu sefer yaptı.