Yanlış Zarf
Emre zarfı açtığında hayatını mahveden cümleyi buldu. Tehdit değil, para talebi de değil: El yazısıyla yazılmış bir soru. Alkışlar kesildiğinde hala burada olacak mısın? 2026'da onu eski sahne malzemeleriyle dolu bir kutunun içinde keşfetmişti; ancak bunu yazan kadına ihtiyaç duyduğu cevabı veremeyecek kadar geç kalmıştı. Ucuz İstanbul soyunma odası artık eski kırık aynasına kavuşmuştu. Takvim Haziran 2016'yı gösteriyordu. Artık dizleri ağrımıyordu, saçları yeniden canlanmıştı ve yirmi yedi yaşındaki adam aynada kendisine henüz sorulmamış bir sorudan korkmuş görünüyordu.
Zarfı kontrol etti. Sonuçta boştu. Cümle o kadar keskin bir anıydı ki onu boş kağıtta görmüştü. Dışarıda Can, asistanın geç kaldığını ve sihirbazın sandalyeleri taşımaya başlaması gerektiğini bağırdı. Emre on yıl daha küçük gösterilerde çalışmış, bir odanın nasıl tutulacağını öğrenmiş, başkalarının övgüyle söz ettiği yazılı performanslar yapmış ve sonunda kimsenin almak istemediği bir bavulla sonuçlanmıştı. Koridora adım attı, yere düşmeden düşen bir bardağı yakaladı ve şaşkın garsona selam verdi. Hile kolaydı. İzlenmenin tadını çıkarmasına izin verildiğini hatırlamak daha uzun sürecekti.
Yirmi dokuz yaşındaki Oya, küçük özel etkinlikler düzenledi. Camı gördü, ardından Can'ın sandalyeleri işaret ettiğini gördü. 'Cumartesi günü yirmi dakikalık eğlenceye ihtiyacım var' dedi. 'İyi numaranın neden ekstra maliyetli olduğunu açıklamak için on dokuz harcamadan bunu başarabilir misiniz?' Emre evet dedi. Fiyatını sordu. Müzisyenlere ödeme yapacak, yardımcı kiralayacak, ulaşım, dekor ve prova kirası verecek, sonra da yine de kâr bırakacak birini seçti. Eski hayatında Can ne teklif ederse kabul etmiş ve buna tükenme deneyimi adını vermişti. Bu kez kendi küçük performans şirketini tescil ettirdi, tamamen sahiplendi ve başlangıç için otuz bin liralık birikimini kullandı.
İlk özel partiye on bin lira ödedi. Altı bini prova kirası da dahil olmak üzere tüm doğrudan masraflara gitti. Daha sonraki yükümlülüklerden önce dört bin kaldı ve bu da şirketin nakit parasını otuz dört bine çıkardı. Oya, bu masraflar arasında kararlaştırılan proje ücretini aldı, ardından iki parmağını öptü ve yanağına hafifçe vurdu. 'Söz verdiğin eylemi gerçekleştirerek geldiğin için' dedi. Emre adeta makbuza ihtiyacı olup olmadığını soruyordu. Onun kahkahası onu sahne masasına kadar takip etti. Bir perdenin arkasına saklanmak için hiçbir mazeretinin olmadığı bir akşam yemeği teklif etti ve o da eski tedbiri kesintiye uğramadan bu teklifi kabul etti.
Nisa yirmi yedi yaşındaydı ve kitap çeviriyordu. Emre, Oya'nın partiden sonra düzenlediği doğum günü yemeğinde, gecenin pastadan daha iddialı bir sonla bitmesi gerektiğine karar vermiş görünen on bir kadınla birlikte tanıştı. Ece, yirmi altı, kurguculuk yaptığı filmler; Duru, yirmi beş kişilik setler tasarladı. Selin yirmi dört yaşında dansçıydı, Lale ise yirmi sekiz yaşındaydı ve çiçekçiydi. Yirmi yedi yaşındaki Aslı yetişkinlere öğretmenlik yapıyordu, Aylin ise yirmi altı yaşında mimar olarak çalışıyordu. Yirmi beş yaşındaki Mina küçük bir kafe işletiyordu; Sude, yirmi sekiz yaşında, portre fotoğrafları çekti. Elif yirmi dört yaşındaydı ve illüstratördü, otuz yaşındaki Giz ise özgün şarkılar söylüyordu. Emre, daha sonra kimsenin taşımasını istemediği bir masaya en son ne zaman oturduğunu hatırlamaya çalıştı.
Ece bir kavanoz çıkardı. Her kadın katlanmış bir kağıda bir soru yazdı ve Emre her numaradan sonra bir soru çizmek zorunda kaldı. Duru, ciddi kaşların kostümün bir parçası olup olmadığını sordu. Selin onun selam verdiği kadar kendinden emin bir şekilde dans edip etmediğini öğrenmek istedi. Lale, sihirbaza çiçek gönderme izninin kimlere verildiğini sordu. Oya, bunun çiçeklerin halihazırda gönüllü olan kişi sayısına dayanıp dayanamayacağına bağlı olduğunu söyledi. Aslı, çiçekleri kavanoza koyup zamandan tasarruf etmelerini önerdi. Emre onları güldürecek kadar kötü, sonra da daha yakına oturmasını isteyecek kadar iyi cevap verdi. Masanın altında Nisa'nın dizi onun dizine dokundu ve orada kaldı.
Aylin ona mutfaktan daha büyük giyinme odası olan bir ev çizdi. Mina, Emre kadar hızlı yemek yiyen bir adamın her ikisinin yanında denetime ihtiyaç duyması nedeniyle itiraz etti. Sude kamerasını kaldırdı, gülümsemeyi bırakana kadar bekledi ve Nisa'ya baktığında fotoğrafı çekti. Elif kağıt menüye minik bir taç çizip adının üzerine koydu. Giz, kendisinin taşıdığı kutu dışında her kutudan kaçabilen bir adam hakkında bir dize söyledi. Emre hem sevinçle hem de endişeyle masaya baktı. Skorları, tarihleri ve hataları bilerek geri dönmüştü. Hiç kimse ona on iki çekici kadının özgüveninin görünür hale geldiği anın tadını çıkaracağı bir program vermemişti.
Nisa yazdığı soruyu tabağının yanında katlanmış halde tuttu. Koyu renk bir elbise ve ince gümüş bir zincir takıyordu; ona doğru eğildiğinde ne söylemek istediğini unuttu. 'Bunu sakla' dedi. 'İnsanlar sormayı bitirmeden cevap vermeye devam edin.' Dışarıda onu bir kez öptü; o kadar yumuşaktı ki, uzaklaştığında onu takip etti. Oya gücenmek yerine gülümseyerek kapı eşiğinden izledi. Sonraki haftalarda Emre gerçek randevulara çıktı, açıkça başkalarıyla görüşmekten bahsetti ve özel bir söz vermedi. Sıcaklığın, alaycılığın ve kendinden emin bir davetin mükemmel bir tahmin gerektirmediğinin şaşırtıcı keşfinin tadını çıkardı.
Türkiye'nin 21 Haziran'da Çek Cumhuriyeti ile karşılaşması öncesinde sonucu bir karta yazıp mühürleyerek Nisa'ya verdi. Türkiye'ye iki gol, rakiplere ise gol yok. Maçtan sonra kapıyı açtı ve kafe masasının üzerinden ona kaşlarını çatarak baktı. 'Eğer bu bir hileyse, bunu düzenlemek alışılmadık derecede pahalıdır.' Ona 2026'yı anlattı. Gülmedi. Eski çantayı, hatırladığı soruyu ve her anını seçmeye değer biri olmayı bekleyerek geçirdiği hayatını anlattı. Nisa kartı çevirdi, arkasına bir şeyler yazdı ve avucunu kartın üzerinde tuttu. 'O halde belki de' dedi, 'çaya kalarak başlamalısın.'