Το παζλ που κανείς δεν μπορούσε να αντιγράψει

Το επόμενο παιχνίδι του στούντιο θα έπρεπε να ήταν η ανακάλυψη τους. Ο Νίκο θυμήθηκε τι θα απολάμβαναν οι μετέπειτα παίκτες και ώθησε τη σχεδίαση προς φιλόδοξες λειτουργίες τηλεφώνου που μπορούσε να δει καθαρά στο μυαλό του. Το πρωτότυπο ήταν αργό σε συνηθισμένες συσκευές. Η διαδρομή μπέρδεψε τους πελάτες που δεν είχαν διαβάσει τις σημειώσεις του. Η Σία ρώτησε αν έχτιζε για άλλη μια φορά για τον δικό του προβληματισμό. Ο Teo ήθελε μια γρήγορη εκκίνηση για να ανακτήσει τις δαπάνες ανάπτυξης. Ο Νίκο παρακολούθησε έναν δοκιμαστή να εγκαταλείπει το πρώτο παζλ και ένιωσε το παλιό διαμέρισμα να γλιστράει από τα χέρια του, δέκα χρόνια νωρίτερα.

Σταμάτησε την εκτόξευση. Όχι για πάντα, όχι ως καλλιτεχνική χειρονομία, αλλά για τρεις εβδομάδες αδίστακτων δοκιμών. Η Dana έπαιξε το πρωτότυπο μετά τη δουλειά και κόλλησε σε ένα μέρος που θεωρούσε προφανές. Άρχισε να εξηγεί την απάντηση. Άφησε κάτω το τηλέφωνο. «Μια πόρτα δεν είναι καλά σχεδιασμένη γιατί ο αρχιτέκτονάς της ξέρει πού βρίσκεται το χερούλι». Ο Νίκο γέλασε και μετά της ζήτησε να προσπαθήσει ξανά χωρίς να βοηθήσει. Η Ντάνα στάθηκε κοντά ενώ εκείνος έκανε νότες, με άρωμα κέδρου κάτω από τον βραδινό αέρα, και πίεσε ένα φιλί στο μάγουλό του όταν τελικά διέγραψε το αγαπημένο του έξυπνο λάθος.

Η κρίση χώρισε αυτό που θυμόταν από αυτό που μπορούσαν να φτιάξουν. Απλοποίησαν την τεχνολογία, βελτίωσαν τους χαρακτήρες και πρόσθεσαν μια έκδοση ιστορίας που θα μπορούσε να παιχτεί στο σπίτι. Ο Teo ονόμασε την εσωτερική έκδοση ως απόσπαση της προσοχής από την ταυτότητά τους στο street-game. Ο Νίκο θυμήθηκε μια χρονιά που οι δρόμοι δεν θα ήταν διαθέσιμοι στους πελάτες με τον ίδιο τρόπο. Δεν το εξήγησε ως προφητεία. Χρηματοδότησε μια μικρή έκδοση, όχι μια μεγάλη αδύνατη πλατφόρμα, και κράτησε το κόστος της αρκετά χαμηλό ώστε το λάθος να τους αφήσει μια εταιρεία.

Η Σία έμεινε αργά για να τελειώσει μια σκηνή. Όταν άδειασε το γραφείο, του είπε ότι δεν μπορούσε πλέον να αντιμετωπίζει τη στοργή μεταξύ τους σαν ένα αστείο που θα μπορούσε τελικά να γίνει απάντηση. Τον ήθελε, όχι απλώς τη δουλειά τους. Ο Νίκο κοίταξε το σχέδιο στην οθόνη της και θυμήθηκε τη νεαρή γυναίκα που ζητούσε πίσω την κιθάρα της. Λάτρευε το θάρρος της, το μάτι της και τον τρόπο που μπορούσε να κάνει ένα δωμάτιο πιο φωτεινό με μια σκληρά ακριβή πρόταση. Είχε όμως επιλέξει την Ντάνα. Λέγοντας ότι ήταν σαν να έσπασε ένα αντικείμενο που δεν μπορούσε να αντικαταστήσει.

Η Σία έκλαψε και μετά του ζήτησε να φύγει για να θυμώσει χωρίς να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. Για αρκετές εβδομάδες οι συναντήσεις τους αφορούσαν αυστηρά τη δουλειά. Δεν προσφέρθηκε να αγοράσει τις μετοχές της ως συναισθηματική λύση και εκείνη δεν τις παρέδωσε για να ξεφύγει από ένα άβολο δωμάτιο. Χρησιμοποίησαν έναν διαχειριστή έργου όταν ήταν απαραίτητο και άφησαν τον χρόνο να κάνει κάτι που ούτε θα μπορούσε να βιαστεί. Το αναθεωρημένο παιχνίδι ανήκε και στα δύο ταλέντα τους. Το δεκαπέντε τοις εκατό της Σίας παρέμεινε δικό της. Το ίδιο και το δικαίωμα να χτίσει ένα προσωπικό μέλλον που δεν είχε καμία υποχρέωση να τον κάνει να βολευτεί.

Η εκδήλωση έναρξης μετέτρεψε την πόλη σε μια ζωντανή ιστορία. Η Έλλη έπαιξε κάτω από έναν ξεχωριστό, σωστά αμειβόμενο αρραβώνα επειδή της άρεσε ο ρόλος, όχι επειδή χρωστούσε συναισθηματικό κλείσιμο στον Νίκο. Η μουσική της Μίνας γέμισε την τελευταία σκηνή με την άδεια που είχαν συμφωνήσει. Η Φαίη παρείχε κίνηση, η Αλίκη ένα πρακτικό παζλ και η Ίρις ένα τέλος που έλαβε χώρα ανάμεσα σε βιβλία. Ο Νίκο παρακολούθησε πελάτες που δεν είχαν ποτέ εκπληρώσει τα σχέδιά του να λύνουν τη διαδρομή βοηθώντας ο ένας τον άλλον. Η ακριβή μαγεία του πρωτότυπου είχε εξαφανιστεί. Η απόλαυση είχε γίνει πιο δύσκολο να αντιγραφεί γιατί εξαρτιόταν από τους ανθρώπους που έκαναν εξαιρετική δουλειά.

Ο Teo, ο οποίος είχε προβλέψει την αποτυχία, στάθηκε δίπλα σε έναν πελάτη ρωτώντας πού να κλείσει άλλη διαδρομή. Μέχρι το τέλος της βραδιάς, οι προπωλήσεις και οι νέες έρευνες για αδειοδότηση ξεπέρασαν τους στόχους που είχε ζητήσει για το εγκαταλελειμμένο πρωτότυπο. Προσφέρθηκε να συζητήσει την επέκταση διεθνώς αμέσως. Ο Νίκο του έδωσε μια στοίβα από σημειώσεις δοκιμής. «Πρώτα κάνουμε αυτό το έργο χωρίς εμάς», είπε. Η Σία τον άκουσε και χαμογέλασε για πρώτη φορά εκείνη την εβδομάδα. Δεν ήταν συγχώρεση για όλα. Ήταν αρκετός χώρος για να συνεχίσει να χτίζει.

Η Ντάνα περίμενε μέχρι να τελειώσει η εκδήλωση πριν ρωτήσει αν ήταν ακόμα ικανός για ένα συνηθισμένο δείπνο. Την πήγε σε ένα μικρό μέρος όπου κανείς δεν ήθελε μια διαδήλωση. Φόρεσε το μαύρο φόρεμα από την πρώτη τους βόλτα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, της είπε ότι ήθελε μια σχέση χωρίς να κρατά άλλες πιθανότητες ζεστές στο παρασκήνιο. Η Ντάνα άκουσε και μετά ρώτησε αν θα μπορούσε να επιβιώσει με μια γυναίκα που μερικές φορές ήταν απασχολημένη με κτίρια αντί για εκείνον. Ο Νίκο είπε ότι ήλπιζε ότι θα μπορούσε να επιβιώσει από έναν άντρα που τελικά θα μάθει να διαβάζει μια πόρτα. Το φιλί της έκανε τον σερβιτόρο να κοιτάξει ευγενικά αλλού.