Το πιάνο έμεινε
Το 2019, ο Νίκο αγόρασε ένα λιτό διαμέρισμα στην Αθήνα για εκατόν σαράντα πέντε χιλιάδες ευρώ: σαράντα πέντε χιλιάδες από τα φορολογημένα κέρδη και τις αποταμιεύσεις του, εκατό χιλιάδες μέσω υποθήκης. Δεν ήταν οι τριακόσιες χιλιάδες του επενδυτή, που παρέμειναν χρήματα της εταιρείας και είχαν δαπανηθεί για προσωπικό και ανάπτυξη προϊόντων. Επιτέλους μετέφερε το παλιό πιάνο στη νέα θέση. Η μητέρα του επιθεώρησε το δωμάτιο, έπαιξε τρεις αβέβαιες νότες και ρώτησε αν τα παιχνίδια του μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά έπιπλα που δεν προέρχονταν από το πεζοδρόμιο. Ο Νίκο είπε ότι έσωζε αυτή την πρόκληση για τη συνέχεια.
Όταν η πανδημία σταμάτησε τα παιχνίδια τους στο δρόμο, η μικρή έκδοση για το σπίτι έγινε σανίδα σωτηρίας. Προσέφεραν ένα αρχικό δωρεάν κεφάλαιο και στη συνέχεια πούλησαν ολόκληρα πακέτα ιστοριών σε πελάτες που ήθελαν να παίξουν μαζί από απόσταση. Δεν αποκατέστησε κάθε χαμένη κράτηση και έπρεπε ακόμα να μειώσουν το κόστος. Αλλά το στούντιο μπορούσε να συνεχίσει να φτιάχνει κάτι που αγόρασε ο κόσμος χωρίς να προσποιείται ότι η πόλη παρέμενε ανοιχτή. Ο Τεό ρώτησε πώς ο Νίκο είχε δει την αγορά τόσο νωρίς. Ο Νίκο είπε ότι είχε μάθει να μην αφήνει μια πόρτα να είναι η μόνη έξοδος. Η Dana, ακούγοντας εκεί κοντά, ενέκρινε τη βελτιωμένη αρχιτεκτονική της μεταφοράς.
Μέχρι το 2026 το στούντιο αδειοδοτούσε πρωτότυπες ιστορίες σε πολλές αγορές και εξακολουθούσε να εκτελεί τα δρομολόγια της Αθήνας. Τα ετήσια κέρδη της εταιρείας μετά από φόρους έφτασαν το ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες ευρώ. Το μισό διατηρήθηκε. Το άλλο μισό διανεμήθηκε, δίνοντας στον Νίκο τριακόσιες εξήντα χιλιάδες πριν από το προσωπικό του φόρο μερίσματος στο εξήντα τοις εκατό της συμμετοχής του. Η Sia κράτησε το δεκαπέντε τοις εκατό και ο Teo είκοσι πέντε, αμετάβλητος. Το στεγαστικό δάνειο του Νίκο εξοφλήθηκε και οι συσσωρευμένες φορολογημένες αποταμιεύσεις ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο ευρώ. Είχε μια εταιρεία, ένα σπίτι και χρήματα που δεν εξαρτιόταν από το να προσποιηθεί ότι η αποτίμηση της επένδυσης ήταν διαθέσιμη στο πορτοφόλι του.
Η Σία άνοιξε μια ξεχωριστή έκθεση με τις εικονογραφήσεις της, υποστηριζόμενη από το δικό της εισόδημα και όχι από την άδειά του. Έφτασε με μια σύντροφο που κατάλαβε ότι δεν ήθελε κάθε Σαββατοκύριακο να γίνεται προϊόν σπριντ. Η Νίκο αγόρασε ένα σχέδιο και υπάκουσε στην απαίτησή της να μην συζητηθεί η χρήση του σε εξώφυλλο παιχνιδιού. Η μουσική της Μίνα έφτασε σε ακροατές που δεν είχαν παίξει ποτέ τις ιστορίες τους. Η Έλλη έκανε περιοδεία με έναν ρόλο που λάτρευε. Όταν επέστρεψε, ο Νίκο και η Ντάνα παρακολούθησαν την παράστασή της και χειροκρότησαν από θέσεις που είχαν αγοράσει όπως όλοι οι άλλοι. Η Έλλη τους έκλεισε το μάτι κατά τη διάρκεια της κλήσης της αυλαίας.
Η Ζωή επέκτεινε το καφενείο. Η Φέι επέμενε ακόμα ότι ο Νίκο χρειαζόταν επανορθωτική εκπαίδευση χορού και η Ντάνα συμφώνησε με χαρά. Η Εύα έστειλε φωτογραφίες από τα εργαστήρια ποδηλασίας της. Η Άννα διέγραψε άλλο ένα τρομερό λογοπαίγνιο από μια νέα μετάφραση. Η Kira σχεδίασε ρούχα που έκαναν εξίσου χαρούμενους ηθοποιούς και απλούς πελάτες. Η Βιβή έφερε επισκέπτες που έμειναν για να εξερευνήσουν την πόλη αφού τελείωσαν τα παιχνίδια τους. Η Αλίκη πούλησε στον Νίκο ένα δεύτερο μπολ για να δείξει ότι το σχήμα του πρώτου ήταν δικό του λάθος. Η Ίρις φιλοξένησε την κυκλοφορία του έντυπου βιβλίου τους μυστηρίου και απολάμβανε να τον παρακολουθεί να προσπαθεί να μην μιλήσει πολύ.
Κάθε μία από αυτές τις γυναίκες του είχε κάποτε προσφέρει ένα χέρι, ένα βλέμμα, ένα φιλί ή μια ευκαιρία που μπορεί να είχε μπερδέψει με την άδεια να αναβάλει την επιλογή. Οι αναμνήσεις έμειναν ζεστές χωρίς να γίνουν τρόπαια. Η Ντάνα ήξερε το παρελθόν και δεν του είχε ζητήσει ποτέ να προσποιηθεί ότι δεν υπήρχε κανείς πριν από αυτήν. Η ζωή τους είχε χώρο για αστεία, δουλειά, λογομαχίες για το πιάνο και την περίεργη τρυφερότητα να βρίσκεις τα κλειδιά κάποιου άλλου στο τραπέζι. Δεν χρειαζόταν να εμφανίζονται ο ένας τις ώρες του άλλου για να ξέρουν πού επέστρεφαν σπίτι.
Ένα βράδυ, ο Νίκο έλαβε μια πρόταση να πουλήσει την ελεγκτική του συμμετοχή. Η φιγούρα ήταν αρκετά μεγάλη για να τον κάνει να καθίσει. Έδειξε στον Ντάνα, που το διάβασε και ρώτησε αν ήθελε να σταματήσει να κάνει παιχνίδια. Δεν το έκανε. Ήθελε να σταματήσει να πιστεύει ότι η επόμενη συναλλαγή θα τον έκανε επιτέλους νόμιμο. Απέρριψε την προσφορά και έκανε περισσότερες διακοπές. Ο Τεό παραπονέθηκε και μετά ενέκρινε τους αριθμούς. Η Σία έστειλε ένα σχέδιο του Νίκου ως τσιγκούνη που φυλάει ένα σωρό από σημειώσεις δοκιμής. Το πλαισίωνε δίπλα στο πιάνο.
Στην επέτειο της επιστροφής του, η Dana τον οδήγησε πίσω στην άποψη που είχε αγνοήσει κατά την πρώτη δίκη. Άφησαν τα τηλέφωνά τους στην τσάντα του. Κάτω από αυτά, οι παίκτες ακολούθησαν μια από τις διαδρομές του στούντιο, κοιτάζοντας κάτω για μια ιδέα και πάλι πάνω στη ζωντανή πόλη. Η Ντάνα του έπιασε το χέρι. "Λοιπόν;" ρώτησε εκείνη. Ο Νίκο κοίταξε τους δρόμους, το φως, τη γυναίκα που περίμενε την απάντησή του. Είχε βρει την τύχη, κράτησε το πιάνο και τελικά έμαθε να προσέχει τη θέα. Για μια φορά δεν έμεινε παζλ ανάμεσα σε αυτόν και τη στιγμή.