De man die zijn handdoek niet kon vinden

Het eerste station kreeg een bijnaam voordat het bedrijf een fatsoenlijk uithangbord kreeg. Klanten noemden het het eendenrek omdat Jens het speelgoed bleef gebruiken om het kleinste verwijderbare bakje te laten zien. Bram kwam langs, bekeek de werkplaats en zei dat er altijd wel een markt zou zijn voor een emmerjongen. Kim vroeg of hij een offerte wilde. Zijn glimlach werd minder comfortabel toen ze hun betaalde bestellingen noemde.

Jens wilde een triomfantelijke toespraak houden. In plaats daarvan nam hij zijn moeder mee uit eten, verving haar onbetrouwbare koelkast en gaf zichzelf een belachelijke aankoop: een elegant overhemd dat hij niet kon dragen tijdens het plakken van etiketten. Romy bewonderde het tijdens het avondeten, streek met een vinger langs de manchet en vroeg of het was gearriveerd met instructies waarin werd uitgelegd wanneer ze moesten ontspannen.

Hun aantrekkingskracht werd een substantiële romance. Ze hield van de zee en wilde op verschillende plekken werken in plaats van eeuwig naast dezelfde servicebalie te moeten wachten. Jens herinnerde zich dat hij haar in zijn eerste leven volledig had verloren omdat hij ervan uitging dat een uitnodiging zonder enige aandacht beschikbaar kon blijven. Deze keer vroeg hij naar haar plannen en ontdekte hoe hartelijk ze een vraag beantwoordde die een echte keuze mogelijk maakte.

Bibi, zesentwintig, fotografeerde buitensporten en had een hekel aan een man die er alleen van hield om door een lens bekeken te worden. Tijdens hun persoonlijke middag overhandigde ze Jens de camera en vroeg hem op te merken wat haar aan het lachen maakte. Zijn eerste foto was verschrikkelijk. Haar reactie op zijn tweede was een kus en de belofte dat hij beter zou worden als hij ophield met proberen er succesvol uit te zien.

Suzy kookte voor besloten bijeenkomsten. Tweeëndertig, grappig en direct, nodigde ze hem uit voor een proeverij die een date werd toen ze de tweede stoel naast de hare verplaatste. Suzy bood hem het laatste lepeltje dessert aan, zag hem aarzelen en zei dat er ergere ambities waren dan iets zoets te delen. Jens begreep eindelijk dat een uitnodiging heel duidelijk kon zijn zonder op een kaart te worden gedrukt.

Fleur regelde bloemen en kleine evenementen. Dertig en stilletjes stoutmoedig hielp ze hem iets uit te zoeken voor zijn moeder, en accepteerde vervolgens een persoonlijke uitnodiging voor een etentje voor zichzelf. Fleur droeg felgekleurde oorbellen, hield zijn hand over de tafel en plaagde hem met het bestuderen van de vaas. Toen hij haar goed aankeek, glimlachte ze alsof hij eindelijk het gemakkelijkste probleem in de kamer had opgelost.

Els werkte in de passagiersvaart en was vierendertig. Ze ontmoetten elkaar terwijl ze vanuit haar huis op Saba familie op Bonaire bezocht. Tijdens hun persoonlijke avondmaal beschreef ze de steile straten die hij nog nooit had bezocht en liet hem beloven schoenen mee te nemen die praktischer waren dan de schoenen die ze bewonderde. Hun privékus was hartelijk; hun discussie over verschillende huizen was even eerlijk.

In 2017 had Jens distributeurs die geïnteresseerd waren in apparatuur die plat verpakt kon worden en lokaal kon worden geconfigureerd. Hij herinnerde zich de rampzalige stormen die de noordelijke eilanden zouden treffen. Hij waarschuwde contacten om de daadwerkelijke lokale voorbereidingen te volgen, schoof rond die periode geplande werkzaamheden af ​​van vaste beloften en hield een reserve aan. Ook belde hij Els ruim voor de moeilijke periode en vroeg haar contact met hem op te nemen als ze praktische hulp nodig had.

Toen Irma in september toesloeg, hadden Saba en Sint Eustatius te lijden. Els hield zoveel mogelijk contact vanaf Saba, ver weg van de vertrouwde werkplaats op Bonaire. Jens hielp met gewone ondersteuning via mensen die het daadwerkelijk coördineerden, en wachtte toen wachten zijn vrienden nodig hadden. Later bedankte ze hem omdat hij had gevraagd wat nuttig was, in plaats van aan te kondigen wat ze waarschijnlijk wilde hebben.

Kim kuste hem op een avond na een succesvol herontwerp. Hij had een discussie over haakjes verwacht; ze had blijkbaar verwacht dat hij haar nieuwe jurk uiteindelijk zou opmerken. Hun privé-avondmaal werd een nieuwe date, warm van het geplaag en de schok van het plotseling aantreffen van een bekende in de buurt. Beiden erkenden dat zakelijke aandelen zakelijke aandelen zouden blijven, wat er ook gebeurde aan het einde van de avond.

Hij was eerlijk dat zijn daten niet exclusief was geworden. Romy genoot van hun tijd zonder te beloven haar reizen op te geven. Kim wilde kijken of vriendschap iets meer kon worden. Nora luisterde, zei dat ze geen vaste reservering maakte in de ingewikkelde agenda van iemand anders en ging door met het kiezen van uitnodigingen wanneer ze die eigenlijk wilde hebben. Haar kalmte bracht hem aantrekkelijker van streek dan gemakkelijke bewondering ooit had gedaan.

Op een drukke middag arriveerde er een koper terwijl Jens op zoek was naar een vermiste handdoek. Kim vond het over zijn schouder. Romy, die een geleende tas ophaalde, lachte zo hard dat ze moest gaan zitten. De koper zag hoe de man die betere organisatie verkocht een wedstrijd met zijn eigen was verloor en bestelde toen vier stations. Jens begon klanten te waarderen die konden lachen en toch een nuttig product konden herkennen.