Een raket, een binnenschip en een badeend

Jens bezat een badeend ter waarde van 2 dollar en was zijn huisbaas aanzienlijk meer schuldig. In 2026 zat de eend op de toonbank van de duikwinkel waar hij de dure vakanties van anderen repareerde. Zijn voormalige collega Bram had een welvarend importbedrijf opgebouwd. Jens, veertig, had de nuttige handen, de slechte rug en een lade met producten die hij nooit had durven verkopen.

Hij ging slapen nadat hij de werkplaats had schoongemaakt en werd op 1 april 2016 wakker. Zijn rug protesteerde niet meer. De huurverlenging die naast het bed lag, was tien jaar oud, zijn telefoon stemde ermee in en op zijn spaarsaldo stond 9000 dollar. Opnieuw dertig, hij stond in zijn kleine Bonaire-kamer terwijl dezelfde badeend hem vanaf een plank gadesloeg.

Hij woonde op Bonaire, waar het middaglicht de natte vloer buiten de winkel deed glinsteren als iets veel waardevollers. Afgespoelde apparatuur stapelde zich op in lastige ruimtes, terwijl klanten wachtten tot iemand zou vinden wat van hen was. In zijn eerste leven had hij zich jarenlang verontschuldigd voor de rotzooi. Nu tekende hij vóór het ontbijt een oplossing.

Kim, achtentwintig, maakte praktische inrichting voor kleine bedrijven. Ze trof hem aan terwijl hij een modulair spoel- en droogstation aan de wal schetste. Het was geen wonderbaarlijk nieuw ademhalingsapparaat. Het was een nette, configureerbare manier om natte maskers, camerabehuizingen en andere gewone accessoires te scheiden, met verwijderbare bakjes en labels die iemand kon lezen zonder de medewerker te vinden die ze had geschreven.

‘Je hebt een heel dure plek voor een eend ontworpen,’ zei Kim. Jens legde het speelgoed op het hoogste dienblad. “Onze eerste klant geeft de voorkeur aan zeezicht.” Ze lachte en verplaatste toen twee stukken op zijn tekening totdat het station in een echte smalle hoek paste in plaats van in de royale denkbeeldige kamer waarin uitvinders doorgaans het liefst werkten.

Ze kwamen overeen dat hij zeventig procent en Kim dertig procent zou bezitten vanwege hun bijdragen aan de oprichting en hun voortdurende werk. Zijn $9000 zou de kleine eerste run kunnen financieren. Ze drong aan op normaal betaalde productiekosten en een ontwerp dat gedemonteerd kon worden voor verzending. Hij stond erop dat ze zouden beginnen voordat hij zichzelf nog een decennium achter de toonbank zou kunnen aanpraten.

Op 8 april nodigde hij Iris uit om na werktijd naar een lanceringsuitzending te kijken. Zevenentwintig, maritiem onderzoeker en enthousiast volger van ruimtemissies, had zijn voorspelling al dagen eerder gehoord: deze eerste trap van de Falcon 9 zou met succes op het droneschip landen. Toen het rechtop op het scherm stond, draaide ze zich van de foto naar het briefje dat hij haar had gegeven.

Een succesvolle landing was iets anders dan weten dat er een poging was gepland. Jens voelde de kamer kantelen in de zekerheid dat zijn herinnerde decennium hem was achtervolgd. Iris pakte zijn hand en stelde een heel aards feest voor. Tijdens het avondeten deed haar glimlach zijn ingestudeerde uitleg verdwijnen; hun kus vereiste later geen speciale kennis van de orbitale mechanica.

De eerste zes stations werden verkocht voor 1200 dollar per stuk, met een omzet van 7200 dollar. Materialen, betaalde fabricage, verpakking en directe levering kosten USD 4200, waardoor er nog USD 3000 bijdrage overblijft, exclusief overhead en belastingen. Zijn aanvankelijke spaargeld had betrekking op de productie. Hij legde de betaling van de eerste klant naast de tekening en besefte dat hij eindelijk geld had verdiend met een product, in plaats van zich voor te stellen hoe iemand anders het zou kunnen verdienen.

Romy gaf duikles en was negenentwintig, met een gemakkelijke lach en geen geduld voor een verkoopdemonstratie die werd gegeven over de vraag van een echte klant. Ze herschikte een dienblad terwijl ze een station testte. Bij hun latere persoonlijke diner droeg ze een blauwe jurk en vroeg of de ontwerper in staat was stil te zitten. Hij bewees dat hij het kon, hoewel haar opzettelijke kus de concentratie onverwacht moeilijk maakte.

Nora leidde een klein accommodatiebedrijf. Eenendertig, zelfverzekerd en wrang, kocht ze een station voor een afgesloten servicegebied en bekeek vervolgens Jens' uitnodiging voor het avondeten met meer zorg dan de offerte. “Persoonlijk?” vroeg ze. ‘Helemaal,’ zei hij. Nora glimlachte. "Laat de eend dan maar thuis. Ik hou niet van competitie met iemand die al gekleed is voor het avondeten."

Ze droeg licht parfum en een eenvoudige donkere jurk. Toen Jens automatisch zijn schetsboek pakte, bedekte Nora zijn hand met de hare. Ze wilde een avond met een man, geen consult met een meubelbeslag. Hij legde het boek weg. Tegen de tijd dat ze elkaar buiten kusten, begon de toekomst genoegens te bevatten die hij nog nooit in een notitieboekje had geschreven.