Het Museum van Slimme Vrouwen

Bram schreef begin 2020 een waarschuwing: bouw geen bedrijf op waarbij elke klant zich in een volle zaal moet verzamelen. Hij herinnerde zich de komende verstoring en had naast het fysieke aanbod al printbare toevoegingen en originele downloadbare decors ontwikkeld. De dossiers waren op zichzelf nuttige producten, geen belofte om een ​​doos af te leveren die tijdens het transport vast zou kunnen blijven zitten.

Toen de moeilijke maanden aanbraken, stopten de gebeurtenissen en sloot Lotte de spelavonden af. Bram liep ondanks zijn voorbereiding reële inkomsten mis. Noor werkte vanuit haar eigen ruimte; Jade reorganiseerde de productie. Hij verzette zich tegen de aankondiging dat een ramp goed was voor de zaken. In plaats daarvan rondde hij de kleinere, op afstand vriendelijke projecten af, hield hij echte klanten op de hoogte en betaalde hij voor werk dat hij op verantwoorde wijze kon laten uitvoeren.

Tess nam instructies op met een stem waardoor een kast klonk als een uitnodiging. Ze was achtentwintig en een artiest en lachte toen Bram de slechterik probeerde in hun oorspronkelijke demonstratie-avontuur. Hun afzonderlijk afgesproken persoonlijke gesprek werd een datum waarop een ontmoeting werkbaar was. Tess droeg rood, vertelde hem dat zijn dramatische gefluister verschrikkelijk was en kuste hem nadat hij erop had aangedrongen dat hij normaal zou proberen te praten.

Lien vertaalde praktische productinformatie en had geen geduld met grapjes die maar in één taal werkten. Eenendertig en precies, legde ze uit waarom de slimme instructie op de eerste pagina ervoor zorgde dat een andere lezer het dak ondersteboven in elkaar zou zetten. Tijdens hun persoonlijke avondmaal later pakte Lien zijn hand en vroeg of de man onder de instructies kon worden overgehaald om te ontspannen.

Anne maakte keramiek en hield van kleine gebouwtjes om redenen die niets met spelletjes te maken hadden. Op vierendertigjarige leeftijd bood ze hem een ​​beker aan voor zijn atelier en een uitnodiging voor zichzelf. Hun rustige avond werd warm van plagen, een hand die op zijn knie rustte en een kus voordat hij vertrok. Anne zei dat ze de voorkeur gaf aan mannen die konden genieten van een mooi object zonder meteen een assortiment voor te stellen.

Rose componeerde muziek en hielp hen bij het produceren van een origineel sfeernummer. Zesentwintig, levendig en zelfgestuurd, veranderde ze de drie verstandige noten van Bram in een deuntje dat hij op ongemakkelijke momenten bleef neuriën. Hun persoonlijke date eindigde toen ze lachte om zijn poging om een ​​akkoord te identificeren. Rose kuste hem en zei dat enthousiasme aantrekkelijk kon zijn als het niet langer de pretentie had om expertise te zijn.

Hij genoot van deze ontmoetingen zonder een moeilijk jaar toe te laten waarin elke genegenheid een claim werd. Eva ontwikkelde haar eigen visuele projecten. Ines nam een ​​commissie aan die ze ergens anders wilde hebben. Saar behield haar winkel, Lotte haar café, en ieder kon een korte attractie sluiten zonder afstand te hoeven doen van de gedroomde toekomst van een succesvolle man. Bram leerde een warm afscheid als een volledige zin horen.

Jade bleef een substantieel deel van zijn leven uitmaken. Hun romance groeide via privédiners, fietstochten en een avondje weg nadat eindelijk een moeilijke productiedeadline was gehaald. Ze droeg blauw in de kleine hotelbar, legde haar hand in de zijne en vroeg of hij nog iets interessants wist, behalve wat er daarna zou gebeuren. Bram vertelde haar iets belachelijks over het kasteel dat ze eerst had gerepareerd, en ze kuste hem voor de tegenwoordige tijd.

Fien accepteerde een reizende productie waar ze al jaren naar verlangde. Ze vroeg hem niet de studio te verlaten, en ze wilde ook niet dat hij een relatie beloofde die hij voornamelijk tussen zijn vertrek door kon volbrengen. Hun laatste avond was aanhankelijk, grappig en duidelijk. Fien liet hem voor de grap haar oude oefenmasker achter en behield de toekomst waar ze voor had gewerkt.

Noor vond het masker naast de mislukte toren en vroeg of zijn plank een museum van vrouwen aan het worden was, slim genoeg om te vertrekken. Bram lachte en vertelde haar toen de vreemde waarheid over dat andere leven. Hij liet haar het briefje over juli 2016 en de latere waarschuwingen zien. Noor luisterde tot hij klaar was en vroeg waarom de man die morgen wist nog steeds verrast werd als mensen hun eigen ochtenden kozen.

Hij vertelde het ook aan Jade. Ze geloofde dat hij het geloofde en vroeg toen welke van haar ideeën in het oude leven hadden bestaan. Geen van deze, gaf hij toe. Jade glimlachte, opgelucht dat haar niet werd gevraagd een reeds geschreven rol te spelen. Ze bleven hecht, maar ze wilde een partner die zou kiezen voor één gedeeld leven, en dat kon Bram niet eerlijk bieden zolang zijn liefde voor Noor groeide.

Hun romance eindigde met een laatste privé-avondmaal en een helder gesprek. Jade behield elk aandeel en haar ontwerpbevoegdheid, en begon later elders een relatie. Bram en Noor namen meer tijd en kozen vervolgens voor exclusiviteit omdat ze allebei de ander wilden, en niet omdat ze door een plank, een bedrijf of een prognose nergens anders konden staan.