Poszukiwanie skarbów w szafce na miotły
W 2026 roku Kuba pakował niesprzedane gry do wynajętego samochodu, a pracownik centrum handlowego sprawdzał, czy nie zostawił taśmy na stole. Spędził lata na ulepszaniu sprytnych łamigłówek, które męczyły ludzi, którzy chcieli się nimi cieszyć. Dzieci chciały innego zajęcia, dorośli wyjaśnień, a stojący obok mężczyzna sprzedający tanie etui do telefonów zarobił przed lunchem więcej niż Kuba przez cały weekend. W wieku trzydziestu dziewięciu lat mógł rozwiązać trudny dla swojego pracodawcy problem dystrybucji. Nie potrafił rozwiązać dystansu pomiędzy własnymi pomysłami a życiem, które do niego należało.
Obudził się o dwudziestej dziewiątej z bolącą szyją, starym laptopem i 6000 zł oszczędności. Kalendarz w telefonie wskazywał marzec 2016. Na ekranie wisiał prototyp, który testował z Mają dziesięć lat wcześniej. Przypomniał sobie skargę, którą złożyła tego ranka: jego wspaniałe poszukiwanie skarbów wysłało ludzi do schowka na miotły. Powiedział te słowa na głos, zanim zadzwonił telefon. Maja rozpoczęła dokładnie tym zdaniem. Kuba usiadł tak gwałtownie, że zapytała, czy znalazł inną szafkę. Odnalazł straconą dekadę, ale jeszcze nie wiedział, jak to wyjaśnić.
Dwudziestosześcioletnia Maja zilustrowała i zrozumiała różnicę pomiędzy urokliwym rysunkiem a przedmiotem użytkowym. Przybyła z zaznaczonymi stronami i brakiem podziwu dla układanki, o udekorowanie której ją poprosił. Kuba słuchał, zamiast bronić. Przypomniał sobie przyszłość rynku: coraz więcej osób kupujących w Internecie, rozrywkę dla całej rodziny coraz łatwiejszą do bezpośredniej sprzedaży i ostatecznie okres, w którym kompaktowa gra, w którą można grać w domu, będzie miała większe znaczenie niż spektakularna instalacja publiczna. Program Rodzina 500 plus miałby ruszyć w kwietniu. Była to część zmieniającego się otoczenia konsumenckiego, a nie pieniądze, które miał prawo odebrać od kogokolwiek.
Poprosił Maję, aby pomogła w stworzeniu małej gry fabularnej wielokrotnego użytku, którą zwykli ludzie mogliby ukończyć bez ukończenia kursu odgadywania intencji projektanta. Przyjrzała się jego poprawionemu szkicowi, położyła dłoń na jego dłoni, aby zatrzymać kolejną niepotrzebną strzałę, i stwierdziła, że ta wersja podoba jej się znacznie bardziej. Kuba zapytał, czy ma na myśli projektanta, czy mężczyznę. Maja uśmiechnęła się i powiedziała, że oba są nadal w trakcie przeglądu. Pierwsza opłata za ilustrację była prawdziwa. Podobnie jak zaproszenie na kolację, które przyjęła po tym, jak kazała mu skreślić połowę proponowanego przez niego wyjaśnienia zasad.
Ola, lat dwadzieścia siedem, prowadziła kawiarnię w Łodzi i nie była zainteresowana organizacją wieczoru, podczas którego ludzie przepraszali za to, że byli mniej sprytni niż gra. Zgodziła się na płatny okres próbny, jeśli będzie mogła go przerwać, gdy stół przestanie sprawiać przyjemność. Następnie zaciągnęła Kubę do kontuaru, wytrzepała mu z rękawa skrawek papieru i zapytała, czy jest równie dobrym towarzystwem, kiedy nikt nie potrzebuje odpowiedzi. Powiedział, że ma nadzieję to odkryć. Ola zaprosiła go, aby został po zakończeniu sprzątania, z uśmiechem, który dał do zrozumienia, że zaproszenie nie było zapytaniem o rezerwację.
Pierwsze sto gier kompaktowych sprzedanych po 60 zł przyniosło 6000 zł. Druk, ilustracja, opakowanie i dostawa kosztują 3500 zł, pozostawiając 2500 zł zysku. Jego oszczędności z 6000 zł po zebraniu zamieniły się w 8500 zł. Kupił lepszą serię próbną, zapłacił współpracownikom, a resztę pozostawił do dyspozycji. W straconej dekadzie wydał swoje pierwsze pieniądze na wykonanie większego pudełka, ponieważ uważał, że rozmiar wygląda profesjonalnie. Tym razem patrzył, jak klient wkłada grę do zwykłej torby i decyduje się kupić drugą w prezencie. Mniejsze pudełko dokonało tego, czego nie mogła jego duma.
Kasia, dwadzieścia dziewięć lat, przetłumaczona i zredagowana. Znalazła trzy miejsca, w których rzekomo uniwersalna instrukcja Kuby polegała na tym, aby dokładnie wiedzieć, co miał na myśli. Podczas ostatniej powtórki nachyliła się, żeby powiedzieć mu do ucha poprawione zdanie, a potem roześmiała się, gdy stracił swoje miejsce. Kasia zaprosiła go na spacer, mówiąc, że chce jednej rozmowy, w której żadne z nich nie potrafi poruszyć interpunkcji, aby wygrać. Poszedł, ciesząc się ciepłem jej dłoni, gdy chwyciła go za ramię. Chciała podróżować i budować szerszą praktykę. Kuba zapytał o tę przyszłość, zamiast zaproponować jej bezpłatną rolę w swojej.
Następnego wieczoru w kawiarni, po oficjalnym zakończeniu, stoły grały dalej. Maja patrzyła, jak para wesoło kłóci się o wskazówkę i ścisnęła Kubę za rękę pod ladą. Ola zapytała, czy chcą kolejnej rezerwacji. Kuba pamiętał stolik w centrum handlowym w 2026 roku, pudła i mężczyznę sprawdzającego taśmę. Niemal słyszał stary werdykt, że dobre pomysły niekoniecznie muszą zarabiać na życie. Następnie klient zapytał gdzie kupić grę. Dał jej odpowiedź, której był właścicielem, za cenę zawierającą rzeczywisty zysk.