Boðið sem hann gat ekki myndað

Ari fékk brúðkaupsboð Eddu árið 2026 þegar hann var að klippa kvikmynd sem hafði loksins fengið fólk til að þekkja nafn hans. Fjörutíu og eins árs átti hann peninga, fallegan búnað og frábæra útskýringu á hverju kvöldi sem hann hafði misst af. Edda hafði einu sinni beðið hann um að borða þegar þau voru bæði nógu ung til að ímynda sér venjulegt svar sem breytti einhverju. Hann hafði sagt henni að bíða þar til mikilvæga verkefninu væri lokið. Næsta mikilvæga verkefni var komið fyrst. Nú hélt hann boðinu, feginn að hún var ánægð og skammast sín yfir því að fyrsta hugsun hans var hvort hann gæti hafa verið á myndinni við hlið hennar.

Hann vaknaði í mars 2016 við það að Edda barði ennið á sér inn um opinn sendibílsglugga. Hún var þrjátíu og tveggja ára, tók upp hljóð og var komin til að sækja hann fyrir lítið launað starf. Ari var aftur orðinn þrjátíu og eins. Síminn hans, gamli sendibíllinn og yngra andlitið í spegli hans voru allir sammála um dagsetningu sem hugur hans gat ekki sætt sig við. Edda spurði hvort hann ætlaði að eyða deginum í að dást að sjálfum sér eða taka mynd. Hann hló, fór svo út og faðmaði hana áður en hann minntist þess að hún hefði ekki lifað árin sem hann vildi biðjast afsökunar á. Hún faðmaði hann varlega til baka og spurði hvort hann hefði loksins þróað með sér tilfinningar án linsu.

Hann minntist óvenjulegs gestafjölgunar Íslands árið 2016 og einkakvikmyndastarfsins sem myndi fylgja, síðan árin þegar ferðalög myndu hætta að haga sér eins og stöðugt hækkandi fjöldi. Hann minntist líka á eldgosið nærri Fagradalsfjalli í mars 2021, myndirnar sem allir vildu og verkefnin sem honum hafði mistekist að undirbúa á sama tíma og hann eltist við minna nytsamlegt álit. Að þessu sinni gat hann byggt upp frumlegt skjalasafn, lítið fært lið og fyrirtæki sem græddi á eigin vinnu. Hann gæti byrjað án þess að þykjast eiga landslagið eða stjórna því hvenær einhverjum yrði hleypt nálægt breyttu eldfjalli. Hann mundi nóg um framtíðina. Maðurinn sem bar myndavélina þurfti enn að lifa í núinu.

Ari átti 1.800.000 króna sparnað og seldi ónotaðan einkabúnað á 1.200.000 krónur. 3.000.000 krónurnar náðu yfir hófsaman búnað, ferðalög, klippitíma og svigrúm fyrir mistök. Edda hlustaði á áætlunina og spurði hvaða verk myndu gera góða mynd frekar en að láta hann líta út fyrir að vera farsæll kvikmyndagerðarmaður. Hann fjarlægði nokkrar dýrar fantasíur. Hún brosti, snerti úlnlið hans og sagði að hann væri að verða næstum svekkjandi skynsamur. Eftir vinnu þeirra bauð hún honum í kvöldverð. Ari sagði strax já. Edda virtist nógu hissa til að fá hann til að hlæja aftur og hann ákvað að njóta undrunar áður en hann reyndi að útskýra það.

Faðir hans skoðaði fyrstu áætlunina og spurði hvaða fjall ætlaði að borga leiguna. Ari hló, sýndi honum síðan hið eiginlega litla einkastarf sem þegar var bókað í stað þess að biðja um trú á stórkostlega framtíð. Eldri maðurinn hlustaði, ánægður og gætir þess að líta ekki of ánægður út. Hann afhenti gamla ferðakrús sem Ari minntist þegar hann kastaði í hinu lífinu. Í þetta skiptið þvoði Ari það, geymdi það og notaði það morguninn eftir. Að eiga meiri peninga síðar hafði aldrei fengið hann til að muna eftir hlutnum. Að hafa hlutinn núna fékk hann til að velta fyrir sér hvað annað sem hann hafði einu sinni rangt fyrir sér fyrir eitthvað sem auðvelt var að skipta út.

Una, þrítug, keyrði langferðabíla og vissi hvernig gestir hegðuðu sér eftir að hafa tilkynnt að þeir myndu njóta stað í rólegheitum. Hún hjálpaði til á einkaframleiðsludegi sem launuð vinna, bauð Ari síðan í gönguferð þegar hvorugur bar ábyrgð á dagskrá. Una klæddist rauðu undir úlpunni, greip í hönd hans á vindasamri götu og sagði honum að hann væri miklu áhugaverðari án þess að athuga ljósið á þriggja mínútna fresti. Þau kysstust seinna, hlý og yfirveguð. Una vildi rótgróið heimili með einhverjum sem gæti deilt venjulegum degi. Ari var hrifinn af sjálfstraustinu hennar og hafði ekki enn lært hversu oft það að líka við mögulega framtíð gæti orðið afsökun til að fresta því að velja einn.

Soley, tuttugu og níu ára, var sjávarlíffræðingur sem samþykkti að tala um litla frumlega strandmynd á eigin faglegum forsendum. Hún leiðrétti Ari þegar hann reyndi að láta hljóðláta staðreynd hljóma stórkostlegri en hún þurfti að vera. Eftir vinnuna bað hún hann að borða. Soley klæddist bláu, hlustaði með skemmtilegri þolinmæði á metnað sinn og lagði hönd sína yfir hans þegar hann loksins viðurkenndi óttann undir þeim. Koss þeirra fyrir utan gerði það að verkum að kalda gatan virtist óviðkomandi í stuttan tíma. Hún vildi vinna á mismunandi stöðum, væntumþykju án eignarhalds og svigrúm til að fara í áhugavert verkefni án þess að bera fram brottför sína sem afsökunarbeiðni.

Sara, þrjátíu og eins, bjó til tónlist og hitti hann á einkasamkomu. Ari reyndi að útskýra hugmynd um kvikmynd þar til hún spurði hvort allt kvöldið þyrfti frásögn. Hann stoppaði, hlustaði á leik hennar og var verðlaunað með brosi sem gerði aðhaldið auðvelt. Sara bauð honum að ganga á eftir, tók í handlegg hans og kyssti hann á kinnina þegar hann sagði nógu illa sögu til að fá hana til að hlæja. Þeir fóru að hittast án einkaréttar. Sara vildi skapandi félaga sem gæti búið til pláss fyrir tónlist sem hann var ekki að taka upp. Ari naut félagsskapar hennar á meðan hann uppgötvaði enn hversu lítið var hægt að kaupa skýrleika með því að vera skemmtilega eftirsóttur.

Fyrsti sjálfstæði einkakvikmyndapakkinn hans skilaði 300.000 krónum í tekjur á móti 180.000 króna heildarkostnaði, en eftir standa 120.000 krónur fyrir skatt. Ari fór með föður sínum í hádegismat og keypti skipti fyrir verkfæri sem eldri maðurinn hafði verið að gera við í stað þess að nota í mörg ár. Edda kom til að fagna síðar, klædd grænu og spurði hvort farsælir kvikmyndagerðarmenn hreinsuðu enn sína eigin bolla. Hann hreinsaði þá. Þegar þau voru ein gekk hún nærri sér, snerti andlit hans og kyssti hann. Ari minntist brúðkaupsboðsins sem hann myndi aldrei fá á alveg sama hátt aftur. Hann hafði breytt dagsetningu. Nú þurfti hann að eiga skilið að breyta á næstu árum.