نامزدی که هیچ کس به خاطر نداشت که با آن موافقت کند
سارا سی و چهار ساله معلمی بود که رضا را در یک جمع خصوصی ملاقات کرد و در مورد چیزی غیر از دوربین پرسید. او را به قهوه دعوت کرد، در حین پیاده روی بازوی او را گرفت و بوسه ای ملایم با هم خداحافظی کرد. لاله، بیست و هفت ساله، کتاب‌هایی مصور کرد و باعث شد که هر دیوار خالی را فرصت تجاری از دست رفته خطاب نکند. پس از یک همکاری پولی، او را دعوت کرد تا کار خودش را ببیند، سپس هنگام شام دستش را روی دست او گذاشت. آنها از معاشقه های کوتاه و واقعی لذت می بردند. سارا یک همراه انحصاری ثابت می خواست. لاله می خواست کار کند. هر کدام بعداً به جای اینکه منتظر بماند تا رضا بفهمد که هر غروب دلپذیر نمی تواند به وعده ای ناتمام تبدیل شود، پاسخ خود را انتخاب کرد.
تارا، سی و دو، برای جشن های خصوصی پخته شد. او رضا را در حالی که غذای خودش خنک شده بود، در حال تنظیم عکسی پیدا کرد و از او دعوت کرد چیزی بخورد که از او خواسته نشده بود که جالب به نظر برسد. در یک عصر دیگر، کاملاً خارج از کار، از او خواست شام بخورد، خرده‌ای از آستین او را بیرون کشید و گونه‌اش را بوسید. شیرین سی و پنج ساله پرستاری بود که از طریق مینا با او آشنا شد. او در حین پیاده روی آرام دست او را گرفت و خندید وقتی او اعتراف کرد که بیشتر از آنچه به نظر می رسید عصبی است. عاشقانه کوتاه آنها شامل یک بوسه خصوصی و یک پایان روشن زمانی بود که او کسی را در دسترس تر می خواست. تارا نیز یک همراه آرام‌تر را به مردی ترجیح می‌داد که تقویمش قبل از دسر نیاز به مذاکره داشت.
دریا، بیست و شش، ترجمه مطالب خلاقانه و تجاری. او یکی از توصیف‌های بزرگ رضا را تصحیح کرد، سپس از او دعوت کرد تا توضیح دهد که چرا فکر می‌کرد یک چراغ کوچک روح دارد. دریا گوشواره های نقره ای می پوشید، در حالی که او را مسخره می کرد به او خم شد و بعد از قرار ملاقات او را بوسید. مریم، سی و سه ساله، لباس فروخت و پس از اتمام یک فیلمبرداری کوچک، از او خواست بیرون بیاید. لباس تیره و لبخند مستقیمش او را سپاسگزار کرد که بالاخره یاد گرفته بود چگونه کت خودش را بپوشد. مدتی با هم قرار گذاشتند. دریا پروژه ای را در خارج از کشور انتخاب کرد. مریم خواستار انحصار بود و زمانی که نتوانست صادقانه ارائه دهد به خواستگاری پایان داد.
هما، سی و هشت ساله، سرامیک می‌ساخت و اجازه نمی‌داد رضا قبل از اینکه بفهمد، کارش را به شکلی شیک‌تر تنظیم کند. او گوش داد، سپس به وقت خودش از او شام خواست. هما وقتی اعتراف کرد که روز او را خسته کرده است، گونه اش را لمس کرد و بوسه آنها باعث شد جمله تملق آمیزی را که برنامه ریزی کرده بود فراموش کند. یاس، بیست و پنج ساله، گرافیک طراحی کرد و به او گفت که اولین لوگوی او شبیه دوربینی است که سعی دارد از یک بحث خانوادگی فرار کند. او خندید، هزینه یک بهتر را پرداخت و دعوت او را برای یک شب هنری خصوصی پذیرفت. یاس دستش را گرفت و بیرون بوسه ای به اشتراک گذاشت. هما بعدها یک شریک ریشه دار را انتخاب کرد. یاس شهر دیگری را انتخاب کرد و یک خداحافظی قطعی گرم.
شایعه نامزدی با یک عکس شروع شد. پری به عکسی نیاز داشت که گل های مصنوعی را در دست گرفته بود و رضا در حالی که رویا نور را آزمایش می کرد کنارش ایستاد. یک نفر عکس بی خطر را بدون توضیح جلسه برای مادر رضا فرستاد. مادرش پرسید آیا خبری هست؟ رضا که مشغول حمل استند بود، پاسخ داد که بالاخره همه چیز خوب پیش می رود. تا شام، دو خانواده معتقد بودند که آخرین نفری بوده اند که اعلامیه ای را شنیده اند. پری به او تلفن زد و آنقدر خندید که به سختی متوجه شد. سپس خنده را متوقف کرد و پرسید که آیا این اشتباه به همان اندازه که او فکر می کرد غیرممکن است؟ رضا احساس کرد اولین پیامد واقعی در زیر کمدی فرا می رسد.
ندا قبل از اینکه به او برسد این شایعه را شنید. او فریاد نمی زد. او مودبانه به او تبریک گفت، که او را بسیار بیشتر ترساند. رضا عکس را توضیح داد و به نقش خود در مبهم ماندن چندین خواستگاری اعتراف کرد. ندا گفت که او نیز با انحصار پذیری موافقت نکرده است، اما او شروع به مراقبت کرده است و از کشف اینکه ممکن است در نامزدی غافلگیرکننده دیگری شرکت کند، لذت نمی برد. او از او خواست قبل از شنیدن حقیقت از او تصمیم نگیرد. او قبول کرد که بعداً گوش کند. این همه بود. ثروتی که روی یک صفحه نمایش بالا می رود نمی تواند باعث شود یک زن به آنچه دیروز پیشنهاد داده بود احساس کند.
پری به طور خصوصی با او ملاقات کرد و به او گفت که از این ایده برای لحظه ای خوشش آمده است زیرا او را دوست دارد. او نه ازدواجی را می‌خواست که از ترس شرم‌آوری مادرانشان ایجاد شود، و نه مردی که بله بگوید زیرا یک عکس آن را راحت می‌کرد. رضا با اشاره به ندا احساساتش را به او گفت. پری صدمه دیده بود، اما واضح بود. آنها با هم این سوء تفاهم را تصحیح می کردند، بدون اینکه او را به یک عروس مردود در اتاقی تبدیل کنند که هیچ کس واقعاً خواستگاری نکرده بود. آخرین بوسه آنها لطیف بود. سپس او گلها را برداشت و گفت اگر کسی اعلام رسمی بخواهد برای دومین جلسه جهان را شارژ می کند.
مادران از قبل برای شام برنامه ریزی کرده بودند. رضا و پری با هم آمدند که این سوءتفاهم برای مدت کوتاهی بدتر شد. او توضیحاتش را شروع کرد، تصادف کرد و توسط پری که عکس‌های دیگر را تهیه کرد نجات پیدا کرد: ایستاده، نت‌های لباس، رویا پشت سرشان چهره‌ای می‌کرد و رضا کمتر درگیر به نظر می‌رسید تا کاملاً گیج شده باشد. خنده اطمینان اتاق را شکست. هر دو به صراحت گفتند که ازدواج نمی کنند. مادر رضا ناامید شد، سپس آنقدر خجالت کشید که از دست مسئول مرموز موجود عصبانی شود. رضا قبل از اینکه بتواند آن را به پری بسپارد آن نقش را به عهده گرفت. این برای او یک سخنرانی طولانی تمام شد و همه را از عروسی بسیار گران‌تر نجات داد.