عکسی که ده سال خیلی زود گرفته شده است
رضا در سال ۲۰۲۶ از شامی که برای خوردنش دعوت نشده بود عکس گرفت. در سی و نه سالگی، او می‌توانست یک اتاق ساده را گران‌قیمت جلوه دهد، یک فرد بی دست و پا را با اعتماد به نفس و کسب‌وکار دیگران را شبیه ایده درخشان خودش کند. او زمانی امیدوار بود که یک استودیو باز کند. درعوض، او در کنار تجهیزاتی که کارفرمایش داشت، کار می‌کرد، و در حالی که منتظر مجوز بود تا تبدیل به مردی شود که طرح‌های قدیمی‌اش شرح داده بود، راهنمایی‌های عالی می‌داد. زنی در اتاق بغلی مثل ندا خندید. رضا با خجالت از رفلکس برگشت. او هنوز اولین دعوتنامه اجرای خصوصی خود را ذخیره کرده بود، اگرچه خود آن شب ده سال پیش ناپدید شده بود.
او در جولای 2016 با بند دوربین روی گونه‌اش از خواب بیدار شد و پری از او پرسید که آیا این حالت خواب حرفه‌ای جدید است یا خیر. او بیست و هشت ساله بود، لباس طراحی می کرد و برای یک جلسه نمونه کار کوچک آمده بود. رضا دوباره بیست و نه ساله شد. تاریخ روی تلفن او با چهره جوانتر در آینه کوچک دیواری مطابقت داشت. بیرون پنجره، تهران متعلق به دهه ای بود که او با دقت دردناکی از آن یاد می کرد. طرح تجاری ناتمام خودش هنوز زیر کیف دوربین بود. پری به خنده او نگاه کرد، سپس از او پرسید که آیا باید لباس عوض کند یا دکتر پیدا کند. او به او گفت که لباس‌ها مکان بسیار دلپذیرتری برای شروع خواهند بود.
او افزایش خارق‌العاده اتر را در سال ۲۰۱۷ و دوباره در سال ۲۰۲۱ به یاد آورد و به‌دنبال آن سقوط‌های کافی برای گران‌کردن یقین حریصانه بود. وی همچنین خروج آمریکا از توافق هسته‌ای در سال 2018 و شرایط سخت‌تر پس از آن را به یاد آورد. هیچ کدام زندگی هر ایرانی را برای او بازاری مناسب نمی ساخت. این بدان معناست که او می‌تواند امور مالی خود را انعطاف‌پذیر نگه دارد و از ایجاد یک تجارت شکننده در اطراف دسترسی بی‌وقفه به تجهیزات وارداتی اجتناب کند. او می دانست که چگونه با تجهیزات متوسط اکنون تصاویر خوبی بسازد. او می تواند قبل از اینکه یک دهه دیگر را در اشتباه گرفتن یک استودیوی پیشنهادی زیبا با کار واقعی بگذراند، شروع کند.
رضا 420,000,000 ریال پس انداز داشت و تجهیزات شخصی یدکی را به مبلغ 180,000,000 ریال فروخت. از مجموع 600,000,000 IRR، او 42,000,000 IRR معادل تقریباً 1200 دلار برای صد اتر در اواخر ژوئیه، حدود 12 دلار برای هر عدد اختصاص داد. بقیه برای هزینه های زندگی، فضای کاری کم، تجهیزات قابل استفاده و اولین مشاغل باقی مانده است. او برای رسیدن به فردا نیازی به کل آینده نداشت. پری او را تماشا کرد که سرمایه‌گذاری کوچک را یادداشت می‌کرد و گفت هر مردی که چنین سوابق دقیقی را نگه می‌دارد شاید به یاد بیاورد که چای خود را کجا گذاشته است. او آن را سرد نوشید، خیلی خوشحال بود.
ندا، سی ساله، موسیقی تدریس می کرد و در مجالس خصوصی اجرا می کرد. پری آنها را در شب یکی از دوستانشان معرفی کرد، جایی که رضا شروع به عکس گرفتن کرد تا اینکه ندا از او پرسید که آیا قصد دارد در این مراسم شرکت کند یا صرفاً ثابت کند که این اتفاق افتاده است. دوربین را کنار گذاشت. او آبی پوشید، به اطاعت فوری او لبخند زد و بعداً او را دعوت کرد که بنشیند در حالی که او چیزی آرام تر بازی می کرد. دستانشان روی یک فنجان لمس شد. رضا دعوت نامه ای را که در زندگی دیگر ذخیره کرده بود به یاد آورد و قبل از اینکه او بتواند مودبانه به او علاقه مند باشد، خواستار قرار بعدی شد. ندا خندید و به او گفت که در مورد گوش دادن به او اعتماد به نفس دارد.
رویا، سی و یک، عکاسی با مشتریان خود بود و نگاهی بسیار کمتر رمانتیک به خرید تجهیزات داشت. او نقشه رضا را بررسی کرد، یک مورد باشکوه غیر ضروری را خط زد و از او دعوت کرد تا در کاری که واقعاً می تواند تمام کند کمک کند. سپس از او برای شام خواست. رویا سبز پوشید، یقه‌اش را لمس کرد و به او گفت که وقتی از آمادگی برای عذرخواهی به خاطر خواستن چیزی دست کشید، ظاهرش خیلی بهتر شده است. بوسه آنها عمدی بود. آنها بدون انحصار شروع به ملاقات کردند، در حالی که کار خود را به درستی پرداخت می کردند و جدا می کردند. رضا دوست داشت که به راحتی او را درک می کند، حتی زمانی که فهمیدن شوخی را به همراه داشت که او ترجیح می داد لیاقتش را نداشته باشد.
مینا، بیست و نه ساله، یک معمار بود که برای یک نمونه کار خصوصی به عکس نیاز داشت. رضا آنچه را که خواسته بود تحویل داد، سپس وقتی پروژه ای را که واقعاً می خواست طراحی کند، به او گوش داد. مینا بعد از پایان کار او را به یک شام خصوصی با دوستانش دعوت کرد. بعداً، در حیاط خلوت، دست او را گرفت و از او پرسید که وقتی هیچ مشتری تماشا نمی کند، چه می خواهد. او با اطمینان کمتر و حقیقت بیشتر پاسخ داد. آنها قبل از خداحافظی بوسیدند. مینا آینده انحصاری ریشه‌دار می‌خواست، هرچند هیچ‌کدام قول آن را نداده بودند. رضا با لذت گیج‌آمیز مردی که کشف می‌کند یک دعوت ساده چه پاسخ‌های زیبایی می‌تواند داشته باشد، از این امکان لذت می‌برد.
اولین بسته مستقل تصویر و طراحی 120,000,000 ریال در مقابل هزینه کامل 76,000,000 ریال درآمد به همراه داشت و 44,000,000 ریال قبل از مالیات باقی می ماند. رضا هزینه ها را پرداخت کرد، یک وعده غذایی سخاوتمندانه برای مادرش خرید و دیگر استودیو را فقط یک برنامه نمی خواند. پری کمک کرد پیراهنی را انتخاب کند که به نظر برسد کسی عکاسی را برای بعدازظهر قرض گرفته است. در طول یک اتصال خصوصی، یقه را صاف کرد، اجازه داد انگشتانش درنگ کنند و از او پرسید که آیا همیشه به این راحتی حواس او پرت می شد؟ او گفت که شرایط مستحق مطالعه دقیق است. قبل از اینکه بتواند اتاق مطالعه را کسل کننده کند، او را بوسید.
آنها سال‌ها از طریق دوستان خانوادگی یکدیگر را می‌شناختند، اما جذابیت آن‌قدر جدید بود که هر شوخی را گرم می‌کرد. پری پروژه‌های لباس بزرگ‌تری می‌خواست، شاید دور از کار باشد، و نیازی به کوچک‌تر کردن علاقه‌اش نداشت تا حفظ کند. رضا می خواست او را نزدیک کند بدون اینکه هنوز بفهمد صادقانه چه چیزی را می تواند انتخاب کند. آنها با هیچ چیز انحصاری موافقت نکردند. سپس ندا او را به شنیدن قطعه ای جدید در یک تمرین خصوصی دعوت کرد و او رفت و در حالی که او مشغول بازی بود، تلفن را در کیفش گذاشت. غروب آرام‌تر از بقیه بود و فراموش کردن آن بسیار سخت‌تر بود. در راه خروج دست او را گرفت و پرسید که آیا واقعاً از بودن در آنجا لذت برده است.
در پایان سال 2016، اتر در برخی مواقع به زیر 8 دلار کاهش یافته بود، که با کاهشی که قبل از افزایش بعدی به یاد داشت، مطابقت داشت. رضا صد واحدش را چک کرد و رکورد را بست. سرمایه گذاری درآمد روزانه او نبود. او به کار خود ادامه داد، یاد گرفت که عکس های خود را با اطمینان بفروشد و از اجاره نامه گران قیمتی که می توانست پول نقد معمولی استودیو را ببلعد، خودداری کرد. ندا وقتی با پیراهن خوب برای شام رسید خندید. او آستین او را لمس کرد و گفت که نسخه‌ای از او را ترجیح می‌دهد تا نسخه‌ای که توضیحات زیبایی در مورد اینکه چرا او نمی‌تواند ارسال کند. رضا تصمیم گرفت مرد اول بودن را تمرین کند.