Η Πόλη ήταν το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Νίκο υπέγραψε το διαμέρισμα της οικογένειάς του στην Αθήνα το 2026 για να διευθετήσει το τελευταίο χρέος από ένα παιχνίδι που κανείς δεν ήθελε. Στα τριάντα εννέα, είχε χτίσει θεαματικούς κόσμους ενώ άφηνε τον συνηθισμένο να γίνεται μικρότερος κάθε χρόνο. Ο αγοραστής ρώτησε αν το παλιό πιάνο ήρθε μαζί με το ακίνητο. Ο Νίκο είπε όχι, αν και δεν είχε την πολυτέλεια να το μετακινήσει. Πέρασε εκείνη τη νύχτα σε ένα στρώμα δίπλα στο πληκτρολόγιο, ακούγοντας μια πόλη που δεν του είχε ζητήσει ποτέ να το κάνει πιο όμορφο και αναρωτιόταν γιατί είχε προσπαθήσει να κρυφτεί από αυτό.

Ξύπνησε στο παλιό του νοικιασμένο δωμάτιο τον Μάιο του 2016, έντεκα κιλά ελαφρύτερος και δέκα χρόνια νεότερος. Η Σία στάθηκε στην πόρτα, κρατώντας την κιθάρα που της είχε δανειστεί και απαιτούσε την επιστροφή της. Στα είκοσι επτά της φορούσε μπογιά στο μανίκι της και ανυπομονησία σαν προσωπικό άρωμα. Ο Νίκο κοίταξε το ραντεβού στο τηλέφωνό του. Ήταν είκοσι εννέα. Το διαμέρισμα ανήκε ακόμα στη μητέρα του. Το καταστροφικό παιχνίδι δεν ήταν καν ιδέα ακόμα. Άρπαξε τη Σία σε μια τρομαγμένη αγκαλιά. Ρώτησε αν αυτή ήταν μια περίτεχνη στρατηγική για να αποφύγει την επιστροφή της κιθάρας.

Θυμήθηκε τον Ιούλιο του 2016, όταν οι άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους σε όλο τον κόσμο κυνηγώντας πλάσματα στα τηλέφωνά τους. Η ευρεία ιδέα ήταν ήδη δημόσια. η επερχόμενη κλίμακα και η ημερομηνία που θα έφτανε στην Ελλάδα έζησαν έντονα στη μνήμη του. Θυμήθηκε επίσης γιατί τα δικά του μεταγενέστερα παιχνίδια είχαν αποτύχει: πολύ ακριβά για να τα φτιάξει, πολύ αργά για να τα διδάξει και χτίστηκε για το άτομο που ήθελε να εντυπωσιάσει αντί για το άτομο που έπαιζε πραγματικά. Η Αθήνα είχε ήδη έναν κόσμο που αξίζει να εξερευνήσετε. Έπρεπε να δώσει στους ανθρώπους έναν λόγο να κοιτάζουν ανάμεσα σε παζλ.

Ο Νίκο πρότεινε ένα μικρό αυθεντικό μυστήριο με τη βοήθεια τηλεφώνου που χτίστηκε γύρω από μια επιτρεπόμενη διαδρομή πεζοπορίας, ενδείξεις, καλλιτέχνες και συνηθισμένες γωνιές της πόλης. Χωρίς συλλαμβανόμενα πλάσματα, χωρίς δανεικούς χαρακτήρες και καμία υπόσχεση ότι ένα τηλέφωνο θα μπορούσε να δει μαγεία. Η Σία άκουγε ενώ ακόνιζε ένα μολύβι. Μετά έγειρε απέναντί ​​του για να ζωγραφίσει τον πρώτο χαρακτήρα, με τα μαλλιά της να βουρτσίζουν τον καρπό του. «Αν επιμένεις να γίνεις πλούσιος», είπε, «προσπάθησε να μην γίνεσαι οπτικά προσβλητικός». Ρώτησε αν θα ήταν μαζί του. Η Σία απάντησε ότι θα μπορούσε, αν επέστρεφε πρώτα την κιθάρα.

Είχε εξοικονομήσει εννιακόσια ευρώ. Πουλώντας μια διαφορετική κιθάρα, μια που είχε στην πραγματικότητα, έφερε τριακόσιες πενήντα άλλες. Οι χίλιοι πενήντα πλήρωσαν για έναν μέτριο ιστότοπο, έντυπα στοιχεία, βασικό εξοπλισμό και τα μετρητά που απαιτούνται για μια δοκιμή. Με τα capital controls να αποτελούν ακόμα μέρος της συνηθισμένης ζωής, δεν προσποιήθηκε ότι μπορούσε να αγοράσει επιπόλαια κάθε ξένη υπηρεσία που θα περίμενε ένας μελλοντικός προγραμματιστής. Επέλεξε εργαλεία για τα οποία μπορούσε να πληρώσει νόμιμα, κατασκεύασε ελάχιστα και δοκίμασε γρήγορα. Το πρώτο του λογότυπο έμοιαζε σαν μια ασφαλιστική εταιρεία να είχε υιοθετήσει μια απογοητευμένη κουκουβάγια. Η Σία το έφτιαξε σε δώδεκα λεπτά.

Η Έλλη, μια εικοσιεξάχρονη ηθοποιός, έπαιξε έναν αγγελιοφόρο που εμφανίστηκε στα μισά της διαδρομής. Στην πρόβα πλησίασε, χαμήλωσε τη φωνή της και έδωσε το στοιχείο κατευθείαν στο αυτί του Νίκο. Ξέχασε την απάντηση που είχε γράψει. Η Έλλη χαμογέλασε. "Καλά. Τουλάχιστον το δραματικό αποτέλεσμα λειτουργεί." Μετά του ζήτησε ένα ποτό όταν δεν πληρωνόταν πλέον για να τον μπερδέψει. Ο Νίκο δέχτηκε τόσο γρήγορα που η Σία πέταξε ένα μολύβι. Η Έλλη το άκουσε, κοίταξε προς το μέρος της και μετά κοίταξε πίσω με πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Είκοσι δοκιμαστικοί παίκτες πλήρωσαν από δεκαοκτώ ευρώ ο καθένας. Τριακόσια εξήντα ευρώ μπήκαν? εκτύπωση, αμοιβές ηθοποιών, ρύθμιση διαδρομής και άλλα λειτουργικά έξοδα χρειάστηκαν εκατόν σαράντα, αφήνοντας διακόσια είκοσι προ φόρων. Ο Νίκο δεν έγινε πλούσιος εκείνο το απόγευμα. Παρακολούθησε αγνώστους να γελούν με μια ένδειξη, να μαλώνουν για μια λάθος στροφή και να ζητωκραυγάζουν όταν έλυσαν το τελικό παζλ. Στην παλιά του ζωή περίμενε μήνες για τόσο γνήσια απάντηση. Αγόρασε σε όλους καφέ και σχεδόν φίλησε την απόδειξη πριν αποφασίσει ότι αυτό θα έβλαπτε τη μάρκα.

Η Ντάνα, τριάντα ετών, είχε συμμετάσχει στη δίκη επειδή ένας φίλος αρχιτέκτονας την τόλμησε να σταματήσει να εργάζεται για ένα απόγευμα. Τερμάτισε πρώτη και μετά επεσήμανε ότι η έξυπνη διαδρομή του έστελνε τους παίκτες να περνούν από την καλύτερη θέα χωρίς να το προσέχουν. Ο Νίκο προσέφερε επιστροφή χρημάτων για κακή αρχιτεκτονική ευαισθησία. Η Ντάνα γέλασε, του πήρε το μπράτσο και τον οδήγησε πίσω στην παραβλέπουσα γωνία. Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα κάτω από ένα ελαφρύ σακάκι και μύριζε αχνά κέδρο. «Εκεί», είπε καθώς η πόλη άνοιγε από κάτω τους. «Επιτρέπεται να εντυπωσιαστείς από κάτι που δεν έχτισες».