Nog een rol
In 2026 waren de kleine vouwwerelden uitgegroeid tot een substantiële internationale catalogus van originele fysieke en digitale producten. De cumulatieve bedrijfsomzet bedroeg sinds het begin 52 miljoen euro. De werkelijke bedrijfskosten, betaald creatief werk, productie, levering, overige kosten en vennootschapsbelastingen bedroegen in totaal EUR 38 miljoen, waardoor er een cumulatieve winst na vennootschapsbelasting overbleef van EUR 14 miljoen. Het had tien jaar geduurd, en niet één gelukkige bestelling.
Ze hadden na de oprichting van de driekoppige aandelenstructuur 10 miljoen euro uitgekeerd, waardoor 4 miljoen euro aan winst in het bedrijf werd behouden. De zestig procent van Bram bracht 6 miljoen euro aan uitkeringen op, de vijfentwintig procent van Noor 2,5 miljoen euro en de vijftien procent van Jade 1,5 miljoen euro. Hun salarissen en betaald werk behoorden al tot de bedrijfskosten; niemand telde dezelfde inkomsten tweemaal.
Brams huis, gezinsondersteuning, persoonlijke kosten en persoonlijke belastingvoorzieningen hadden EUR 1,2 miljoen van zijn uitkeringen gebruikt, waardoor er EUR 4,8 miljoen aan afzonderlijk aangehouden contant geld en beleggingen overbleef. Hij bezat nog steeds zestig procent van het bedrijf. Hij hoefde geen verkoop te bedenken, een onverkochte waarde in zakgeld om te zetten of elk setje op de winkelplank zijn privébankrekening te noemen.
Koen vroeg om een gesprek over het kopen van een licentie voor een aantal eigen winkels. Hij kwam klaar om te bespreken welk bedrag Bram voor het hele gezelschap zou moeten accepteren. Bram bood in plaats daarvan de gewone licentievoorwaarden aan, stelde nuttige vragen en liet de keuze aan hem over. De man die hem ooit een paar handen had genoemd, wachtte nu terwijl die handen Noor nog een kop koffie inschonken.
Op zijn veertigste woonde Bram niet meer onder een lekkend raam. Hij fietste goed, kocht kunst die hij leuk vond en kon een weekje weggaan zonder te vragen of een belangrijke klant bezwaar zou kunnen maken tegen zijn bestaan buiten het atelier. Ook kon hij nog steeds niet langs een klein modelgebouw lopen zonder na te denken over hoe het zou kunnen opvouwen. Noor zei dat rijkdom veel dingen had verbeterd, maar deze toestand alarmerend onbehandeld liet.
Hun vrienden kwamen eten. Eva had foto's meegenomen, Ines een door haar ontworpen jas en Saar een boek dat Bram eigenlijk wel wilde lezen. Lotte arriveerde met een dessert uit haar café. Tess stond erop de avond te verwelkomen met haar prachtige schurkenstem, en iedereen vroeg Bram om niet te antwoorden met het gefluister waar ooit niemand indruk op had gemaakt.
Lien corrigeerde een grap die niet goed vertaald kon worden en maakte hem grappiger. Anne bracht kopjes mee, Rose een deuntje waar ze aan werkte. Ieder had haar eigen werk en relaties gekozen; de oude privé-uitnodigingen waren aangename herinneringen geworden in plaats van onafgemaakte verplichtingen. Fien verscheen na een productie-afspraak en stal de meest comfortabele stoel voordat ze de bijeenkomst tot een succes noemde.
Jade besprak een ontwerp met Noor, plaagde Bram met de trap waar hij om had gerouwd en vertrok later met de persoon van wie ze hield. Hun bedrijf bleef een plaats waar haar naam zichtbaar was. Voor het beëindigen van een romance hoefden de jaren van intelligent werk niet te worden uitgewist of te worden gedaan alsof de aantrekkingskracht een vergissing was geweest, simpelweg omdat een ander leven beter bij haar paste.
Nadat de gasten waren vertrokken, vond Noor de mislukte toren op Brams bureau. Hij had het uit de studio verplaatst omdat hij graag terugdacht aan de eerste keer dat ze om zijn ambitie had gelachen en het vervolgens mogelijk had gemaakt. Ze plaatste het gewone speelstuk er bovenop. Het papier zakte precies op de oude manier door.
‘Het is nog steeds een vredig koninkrijk,’ zei ze. Bram pakte het stuk, schoof het opzij en kuste haar. Noor's handen rustten op zijn schouders, haar vertrouwde geur warm in de stille kamer. Hij had zijn eerste leven doorgebracht met het bouwen van prachtige plekken waar andere mensen binnen konden komen. Dit huis was er een waarvan hij eindelijk had geleerd binnen te blijven.
De volgende ochtend speelden ze tijdens het ontbijt een kort spelletje. Bram rolde slecht, zag zijn zorgvuldig voorbereide karakter in een absurde situatie terechtkomen en begon te lachen voordat Noor de situatie kon redden. Hij kende een decennium van wereldgebeurtenissen. Hij wist niet wat de volgende beurt van een dobbelsteen zou zijn, welk grapje ze zou maken of welk klein gewoon dingetje de ochtend de moeite waard zou maken.
Noor vroeg of hij nog een keer wilde spelen. Bram keek naar de comfortabele kamer, de getekende schets aan de muur en de vrouw die met een ondeugende glimlach stond te wachten. Hij had genoeg geld, zijn eigen naam en een toekomst die niet langer geheel uit zijn geheugen was ontleend. Deze keer, zei hij, zou hij de kans grijpen.