Een ongetekende toren
In 2026 bouwde Bram een kasteel dat hij niet mocht tekenen. Het stond in een raam in Gent, glinsterend onder een logo dat toebehoorde aan Koen, de man die Bram een getalenteerd paar handen noemde als een klant vroeg wie het zich had voorgesteld. Op zijn veertigste kon Bram een draak levend laten lijken en kon hij het zich niet veroorloven het lekkende raam boven zijn eigen bed te vervangen.
Hij viel in slaap boven de kleinste toren. Toen hij wakker werd, deed zijn nek veel jonger pijn, het kasteel was een ruwe schets en op zijn computer stond januari 2016. Hij was alweer dertig, met 4200 euro aan spaargeld en tien jaar vol mooie fouten die nog moesten gebeuren. Buiten klonk een fietsbel onder een raam dat nog niet was gaan lekken.
Hij herinnerde zich de zomerse televisieseries die ervoor zorgden dat fantasygames weer in de mode waren, het moeilijke thuisblijfjaar in 2020 en de buitengewone aandacht die een in Gent geboren gamestudio in 2023 zou krijgen. Hij herinnerde zich ook zijn eigen originele ontwerpen: werelden die in lades werden achtergelaten omdat de dringende taken van anderen altijd op de eerste plaats kwamen. Deze keer zou hij iets maken dat klein genoeg was om af te maken en onderscheidend genoeg om zijn naam te dragen.
Noor vond hem naast zijn koffie een papieren kasteel uittesten. Eenendertig, een beeldhouwer met een stompe pony en de gewoonte om excuses te doorzien, vroeg ze of de boeren waren gewaarschuwd voor het weer. Bram demonstreerde de vouw. Het hele kasteel werd platgedrukt tot een pakket dat op een smalle plank paste. Noor's plagen hield net lang genoeg op om het hem te laten merken.
Toen plaatste ze een gewoon speelstuk op het dak en de toren zakte door. ‘Een vredig koninkrijk’, zei ze. ‘De eerste bezoeker heeft het veroverd zonder te bewegen.’ Bram lachte, bewaarde het mislukte stuk en vroeg haar om te helpen bij het ontwerpen van de volgende versie. Noor wilde haar eigen werk, geen vleiende belofte. Ze werden het eens over betaalde prototypes en een duidelijk oprichtingsaandeel: Bram vijfenzeventig procent, Noor vijfentwintig procent.
Fien nodigde hen uit om het met volwassenen te testen tijdens een theaterworkshop. Ze was achtentwintig en producer en kon een kale kamer laten voelen als het begin van problemen. Ze wierp Bram op als herbergier, Noor als een uiterst wantrouwige gast en zijzelf als de persoon die zou inspecteren of de zogenaamde opvouwbare herberg de gewone omgang zou overleven. Bram verloor de partij, vergat zich te schamen en verkocht twee proefsets.
Fien droeg daarna zwart bij het avondeten en vroeg of hij er altijd zo blij uitzag als een vrouw hem versloeg. Hij zei dat het plezier afhing van de vrouw. Ze legde haar hand op de zijne, dacht na over het antwoord en nodigde hem uit voor een optreden waarvoor zijn kastelen niet nodig waren. Bram accepteerde het voordat hij eraan dacht zich te gedragen alsof dit soort uitnodigingen regelmatig voorkwamen.
In juli had hij een kleine reeks originele vouwkamers klaar. Toen Stranger Things op 15 juli 2016 arriveerde, opende hij het briefje dat hij Noor maanden eerder had laten zien. De titel en de datum stonden erbij. De vertrouwde sfeer op het scherm zorgde ervoor dat zijn onmogelijke geheugen solide aanvoelde. Noor bestudeerde hem en zei toen dat hij, als hij zich morgen kon herinneren, misschien zou beginnen met de lijm te herinneren die hij had beloofd te kopen.
De eerste zestig hobbysets voor volwassenen werden verkocht voor 90 euro per stuk: 5400 euro opbrengst. Materialen, uitbesteed snijden, verpakken, bezorgen en betaalde hulp kosten 3300 euro. Er bleef 2100 euro over vóór de latere belastingen en algemene overheadkosten van het bedrijf. Hij had de eerste batch gefinancierd met zijn spaargeld en gefaseerde klantbetalingen, niet met geld van een televisiemaatschappij of een denkbeeldige licentie.
Eva fotografeerde de sets. Op zevenentwintigjarige leeftijd zorgde ze ervoor dat een klein kamertje er uitnodigend uitzag, zonder personages uit het verhaal van iemand anders te lenen. Hun caféafspraak buiten dienst duurde totdat de stoelen om hen heen werden opgetild. Eva kuste hem buiten en zei dat een man die geheime deuren ontwierp een heel voor de hand liggende uitnodiging zou kunnen leren herkennen.
Koen bood wat geld aan om zijn eigen naam op het assortiment te zetten. Bram herinnerde zich het ongetekende kasteel, bekeek de nieuwe dozen en weigerde. Koen lachte dat een opvouwbaar speelgoed niet het leven van een volwassen man zou betalen. Noor wachtte tot hij wegging, pakte een stift en schreef Brams naam naast de hare op het testpakket.
Die avond bracht hij Fien mee naar huis van de voorstelling. Haar jas rook vaag naar regen en parfum. Ze trok hem dicht onder de beschutting van een deuropening en kuste hem voordat hij zijn geluk in een nieuwe toespraak kon omzetten. Bram ging naar huis met de mislukte toren als een trofee. In dit leven had het kasteel een dak, een prijs en de namen van de mensen die het gemaakt hebben.