Een gewone donderdag
In 2019 bedroegen de exportopbrengsten € 500.000 met een winst van € 125.000. Het bedrijf zou herhaalbestellingen via echte retailpartners kunnen uitvoeren in plaats van elk veelbelovend gesprek als een reddingsactie te beschouwen. Mila's vijfenveertig procent bleef van haar; ze had net zo goed voor het eten en de productie gezorgd als Ravi voor de verkoop had gezorgd. Hij vond het leuk om de werkkamer binnen te lopen en een beslissing te horen waarvoor hij deze niet persoonlijk hoefde goed te keuren. Hij hield ook genoeg van de cijfers om onzorgvuldig te worden over het deel van zijn leven dat hij eraan besteedde.
De onzorgvuldigheid werd zichtbaar in 2020, toen verstoringen de orders, het transport en de plannen van klanten raakten. De exportopbrengsten daalden naar 350.000 euro en de winst naar 50.000 euro. Ravi had zich de komende ontberingen herinnerd en voelde zich nog steeds bedrogen toen de voorbereiding deze niet wegnam. Hij beantwoordde telefoontjes tijdens het eten, herzag de plannen in bed en legde Anja uit dat ze begreep hoe belangrijk dit was. Op een donderdag legde ze haar vork neer en zei dat begrip niet betekende dat ze ermee instemde de vaste plek te worden waar elke onafgemaakte werkdag terechtkwam.
Hij probeerde het argument over de noodzaak naar voren te brengen. Ze maakte het rond de middag dat hij had beloofd haar te helpen met het verplaatsen van apparatuur en dat vervolgens was vergeten zonder te bellen. Er was niets catastrofaals gebeurd. Ze had hulp gevonden. Daarom kon hij de pijn niet verhullen als een dramatische crisis, waarbij iedereen zijn inspanningen moest bewonderen. Hij had een minder urgente zakelijke taak gekozen omdat de gewoonte hem comfortabel leek. Anja wilde dat hij dat zei, in plaats van opnieuw een uitputtend verslag te geven van hoe moeilijk het succes was geworden.
Ravi verontschuldigde zich, regelde dekking voor het gewone werk en hielp de volgende dag dat ze hem echt nodig had. Hij maakte van de act geen romantische uitvoering. Ze hadden nog steeds moeilijke avonden; het bedrijf had nog steeds een moeilijk jaar. Maar ze kon zien dat zijn herinnering aan een betere toekomst ook de gewone tijd begon te omvatten die ze hem had gevraagd te beschermen. Op een keer, terwijl hij de afwas deed, kwam ze achter hem staan en sloeg haar armen om zijn middel. Hij draaide de kraan dicht voordat hij zich naar haar toe draaide.
Toen de handel zich herstelde, groeide het bedrijf dankzij meer partners, betere productie en originele producten die klanten konden herkennen. Ravi hield de lokale werk- en exportrekeningen begrijpelijk voor de mensen die ze deden. Hij had geen gunstige wisselkoersfantasie nodig om de verdiensten reëel te maken. In 2024 bedroegen de jaarlijkse exportopbrengsten 2,4 miljoen euro en de winst 600.000 euro. Het bedrijf had werknemers, routines en ruimte voor de volgende bestellingen. Ravi en Mila hadden nog steeds ruzie over welk nieuw product tijd verdiende, en geen van beiden was bang dat onenigheid de plaats van de ander zou uitwissen.
Harold vroeg Ravi uiteindelijk om te helpen met een ander diner. Deze keer citeerde Ravi een goed menu en deed hij geen privéverzoek om als gast te worden behandeld. Hij voelde zich op zijn gemak bij het aanbieden van betaald werk onder duidelijke voorwaarden, of weigerde het als de datum niet paste. De oude bekende was een vraag op maat van de klant geworden in plaats van de rechter over Ravi's hele leven. Anja hoorde het gesprek eindigen en trok een wenkbrauw op. Ravi grijnsde. ‘Hij mag het eten hebben,’ zei hij. “Hij krijgt donderdag niet.”
Tussen 2021 en 2024 verdeelde het bedrijf, na bedrijfsbehoeften, 1,2 miljoen euro onder de eigenaren. Ravi's vijfenvijftig procent leverde hem 660.000 euro op. Hij reserveerde € 160.000,- en kocht voor € 300.000,- inclusief aankoopkosten een woning. Er bleef 200.000 euro beschikbaar. Hij droeg de nieuwe sleutel in zijn gesloten vuist naar huis en genoot van het gewicht totdat Anja eiste dat hij het ding wilde zien waar hij de hele middag al naar had geglimlacht.
Anja koos samen met hem het huis, met behoud van haar eigen werk en spaargeld. Ze kwamen niet tot de conclusie dat voor het kopen van een huis de volgende maand een bruiloft nodig was. Ze wilden daar wonen, zien hoe hun dagen eruitzagen en niet langer elke fase presenteren als een belofte om bij de volgende compleet te worden. Op de verhuisdag droeg ze een oud overhemd, droeg ze slecht een doos en lachte toen hij haar methode probeerde te corrigeren. Ravi zette zijn eigen doos neer en kuste haar totdat beiden de ruzie vergaten. Voor één keer was het donderdag geworden zonder dat iemand er om hoefde te vragen.