Właściciel kupuje bilet
W latach 2021-2026 dywidendy spółek wyniosły 4 mln zł, co zostało poparte skumulowanymi zyskami handlowymi. Kuba z 55% zapłacił mu 2,2 mln zł brutto. Zarezerwował 500 000 zł na zobowiązania podatkowe i osobiste, wydał 1,2 mln zł na zakup wygodnego domu i zatrzymał 500 000 zł płynu. Maja otrzymała swoje osobne 30%, Kasia 15%; żaden nie został dodany do jego osobistego salda. Stały udział w spółce pozostał dodatkowym bogactwem. Kiedy porównał to z pakowaniem niesprzedanych gier w straconej dekadzie, różnica nie była już piękną projekcją. Było to płatne miejsce do życia i gotówka, która pozostała po zakończeniu obliczeń.
W domu było wystarczająco dużo miejsca dla gości i wydzielona przestrzeń, w której Maja mogła pracować, nie szukając na każdej powierzchni pudełek z próbkami. Kuba kupił niezawodny samochód i wziął sobie porządny urlop, wykorzystując pieniądze z pensji, zamiast udawać, że każda przyjemność jest dopuszczalnym świętowaniem wyprzedaży. Udzielił rodzicom praktycznej pomocy, nie kupił wielkiego biurka fundatora, a stary prototyp trzymał w szufladzie. Maja umeblowała swoją pracownię za własne środki. Ich komfort wynikał ze wspólnej pracy, bez konieczności łączenia wszystkich aktywów i opinii w jeden romantyczny bilans.
Kasia przyjechała z zagranicy z nowymi pomysłami językowymi i nie ma zamiaru wracać na stałe do pierwszej małej pracowni. Jej 15% i ciągła rola dała jej wybór, a nie łańcuch do miejsca, w którym kiedyś całowała założyciela. Ola była gospodarzem wieczoru gier z okazji dziesiątej rocznicy. Iga przystąpiła do towarzyskich zawodów i na oczach kolegów pokonała Kubę. Ania zapraszała osoby początkujące i dbała o to, aby nikt nie wstydził się zadać podstawowego pytania. Ewa przyjechała spóźniona z innego wydarzenia i wyraziła nadzieję, że sukces nauczył go w końcu zakończyć program, zanim ostatni gość spóźni się na pociąg.
Daria przyniosła ulepszone narzędzie towarzyszące i okropną starą fotografię, którą jej założycielka kiedyś uważała za akceptowalną. Zosia zatwierdziła wystawę i znalazła jedno krzesło, które chciała zmienić. Nina serwowała jedzenie pod własnym nazwiskiem. Lena wykonała krótki set przed zasiadaniem do stołów, a Hania sfotografowała nieplanowany śmiech, który rzadko może wywołać kampania. Maja przyglądała się z boku Kuby, luźno splatając palce z jego palcami. Każda kobieta przybyła z pracą i związkami większymi niż dawny flirt. Pokój był lepszy ze względu na tę swobodę, chociaż żarty na jego koszt stały się niepokojąco dobrze skoordynowane.
W listopadzie 2026 Kuba odwiedził centrum handlowe, w którym zakończyła się druga dekada. W tym samym korytarzu znajdowała się tymczasowa powierzchnia sprzedaży. Tym razem mały niezależny projektant demonstrował grę, zdenerwowany i nadmiernie wyjaśniając pierwszy wybór. Kuba przeczekał wyjaśnienia, zadał jedno przydatne pytanie i kupił egzemplarz za pełną cenę. Nie proponował, że zostanie tajemniczym patronem nieznajomego, ani nie zaproponował publicznie przepisania całego projektu. Zostawił zaproszenie na zwykły wieczór otwartych testów, po czym zabrał grę w torbie na tyle małej, że zmieściła się obok zakupów.
Maja zapytała, czy ponowne odwiedziny w tym miejscu bolały. Kuba stwierdził, że przypomniało mu to, ile czasu spędził na braniu trudnej publiczności za dowód, że na nią nie zasługuje. Powiedziała, że kiedyś mu powiedziała, że jego polowanie prowadzi do schowka na miotły, a on wciąż prosił ją, żeby pięknie go udekorowała. Roześmiał się, po czym dwukrotnie podziękował za złożenie skargi: raz w straconym życiu nie usłyszał, a raz pewnego ranka w końcu mógł. Maja przyciągnęła go do siebie i stwierdziła, że woli wersję poznaną przed zamówieniem kolejnego tysiąca pudełek.
Poszli do domu, otworzyli nową grę i zrobili herbatę. Pies zajmował najlepsze krzesło; Maja ukradła Kubie jedną z prac, żeby pokazać, że spór o zasady może rozpocząć się jeszcze przed oficjalnym startem. Miał przyszłe wspomnienia, dochodową firmę i kilkuletnią praktykę w zadawaniu jaśniejszych pytań. Nikt nie pomógł mu odzyskać kawałka, dopóki jej nie pocałował i nie poprosił o to odpowiednio. Odwzajemniła go z satysfakcją kobiety, która poprawiła instrukcję, odmawiając pierwszej wersji. Kuba uznał, że niektóre formy przegrywania pozostają wysoce opłacalne.
Na zewnątrz miasto kontynuowało swoją działalność, nie czekając na jego kolejny plan. Wewnątrz płatnego domu mieściły się dwie osoby z wybraną pracą i wystarczającą ilością czasu na dokończenie zwyczajnego wieczoru. Jutro firma nadal będzie właścicielem swojego katalogu; pieniądze na jego koncie pozostałyby odrębne od obietnic. Pamiętał, jak zakończył się drugi rok 2026, ale nie musiał się już z tym sprzeczać. Maja przeczytała na głos pierwszą zasadę, spojrzała na niego i zapytała, czy jest gotowy. Tym razem Kuba słuchał przed wykonaniem ruchu i gra rozpoczęła się dokładnie tam, gdzie byli oboje.