Fotografia para golit

Në vitin 2026, Ardi qëndroi jashtë një ndërtese të restauruar, ndërsa një fotograf tjetër bëri fotografinë që kishte kaluar vite duke e imagjinuar. Pronari i saj e kishte paguar një herë për të zbuluar vende të lira dhe qeshi kur i sugjeroi të blinte një të tillë. Tani burri pozoi nën dyzet dritare të ndritshme dhe e quajti pronën një vizion të hershëm të së ardhmes së Shqipërisë. Ardi ishte paguar për të mbajtur një reflektor jashtë kornizës.

Ai shkoi në shtëpi në një dhomë të vogël me qira dhe hapi çantën e parë të kamerës. Brenda kishte një print nga viti 2016: një oborr, një karrige e thyer dhe një grua, emrin e së cilës ai e mbante më qartë se premtimet që nuk i mbante. Ai e zuri gjumi pranë tij. Kur u zgjua, karrigia ishte para tij dhe babai i tij po e pyeste nëse kishte ndërmend ta riparonte përpara se të bënte një fotografi tjetër.

Data ishte maj 2016. Ardi ishte njëzet e gjashtë vjeç, babai i tij ishte gjallë dhe tetëmbëdhjetëqind eurot që kishte shpenzuar dikur duke kaluar verën i kishin mbetur në llogari. Kamera e tij ishte e lirë, por funksionoi. Dhjetë vjet komisione, poshtërime dhe shanse të humbura iu mbushën në kokë me detajet e imazheve që nuk mund t'i fshinte.

Ai kujtonte një vend që u bë modë për të huajt, dhomat e vjetra të marra me qira për prodhime, vizitorët që zbulonin qytete emrat e të cilëve nuk i kishin mësuar kurrë në shkollë. Ai gjithashtu kujtoi gabimet e fshehura nën fushatat e bukura: banorët e pa pyetur, lejet e paqarta, kostot e transferuara tek ekuipazhi që më së paku mund t'i përballonte ato. Një e ardhme që ia vlen ta zotërosh do të kishte nevojë për më shumë sesa të mbërrish para të gjithëve.

Ina e gjeti duke fotografuar një korsi të zakonshme në Tiranë. Ajo ishte njëzet e shtatë vjeç, një udhërrëfyes dhe historiane që e dinte se cilat histori u pëlqenin banorëve të tregonin dhe cilat dyer duhet të linin vetëm vizitorët. Shamia e saj e kuqe lëvizi kur ajo qeshi me shpjegimin e tij të hollësishëm. "Ju mund të fotografoni murin," tha ajo. "Provo të pyesësh përpara se ta bësh gruan pas saj pjesë të biznesit tënd."

pyeti Ardi. Gruaja nuk pranoi. Ai uli kamerën dhe Ina dukej e befasuar këndshëm. Ata ecnin së bashku, duke diskutuar vendndodhjet e përshtatshme për prodhime të vogla dhe ndryshimin midis një dhome të mrekullueshme dhe një dhome që kishte të drejtën e përdorimit. E ftoi për kafe si person, jo si intervista e parë në katalogun e tij të ri. Ina e pranoi dallimin me një hark ngacmues.

Ish-mbikëqyrësi i tij, Luan, ofroi punë të lirë skautizmi me gjuhë që do t'i jepte firmës kontroll të gjerë mbi çdo imazh dhe kontakt të ofruar nga Ardi. Në jetën e tij të parë ai e kishte nënshkruar atë, më pas kaloi vite duke kërkuar leje për të përdorur punën që kishte bërë. Këtë herë ai refuzoi. Luani buzëqeshi. "Ti ke një aparat fotografik, unë kam klientët."

Dea ndihmoi në xhirimin e një kampioni të vogël vendndodhjeje. Ajo ishte njëzet e pesë vjeç, një kinematografe me një sy të shqetësuar dhe pa dëshirë për të mbetur gruaja e merituar për të bërë të dukshme gjenialitetin e regjisorit mashkull. Ardi ra dakord për të drejtat dhe tarifat përpara se të fillonte puna. Në një shfaqje private, ajo veshi të zeza dhe u ul mjaft afër që ai të humbiste interesin për një korrigjim ngjyrash që ai kishte mbrojtur.

Dea e puthi pasi ekrani u errësua. Ai i tha asaj se nuk po ofronte ekskluzivitet që nuk e kishte marrë parasysh. Ajo tha se donte një mbrëmje tjetër, jo një deklaratë ligjore. Romanca e tyre e shkurtër filloi me të qeshura, një shëtitje dhe një derë të mbyllur që e mbajti pjesën tjetër të natës të tyren. Të nesërmen në mëngjes ajo e pyeti se kur ai kishte në plan të bënte diçka më të dobishme se një premtim të bukur.

Ai ndërtoi katalogun. Një prodhim i parë i vogël pagoi njëzet e katërqind euro për paketën e dakorduar të vendndodhjes. Tarifat e vendndodhjes, transporti, ndihma e paguar e ekuipazhit dhe kostot direkte arritën në 1500, të cilat i mbuluan kursimet e tij fillestare. Nëntëqind ishte fitim. Ai rikuperoi kapitalin fillestar, i pagoi të gjithë dhe shkroi një buxhet përpara se të blinte një lente që donte.

Më 19 qershor, Ardi pa Shqipërinë të përballej me Rumaninë në EURO 2016. Përpara ndeshjes ai i kishte treguar Inës rezultatin e saktë që mbante mend, më pas këmbënguli se nuk do të luante kumar. Kur Shqipëria fitoi një – zero, ai u ul me duar të sheshta në tavolinë. Ngjarja publike përputhej me një kujtim tepër preciz për t'u shpjeguar si optimizëm.

Ina festoi, pastaj shikoi fytyrën e tij. Ai nuk e kishte menduar thjesht se Shqipëria mund të fitonte. Ai gjithashtu kishte thënë se fitorja nuk do t'i largonte ata nga grupi. "Dukesh sikur e ke parë këtë dhomë më parë," tha ajo. Ardi nuk mundi të përgjigjej. Jashtë, qyteti shpërtheu nga gëzimi që asnjë shans i dytë nuk e kishte bërë më pak real.