نامی در کنار نام خودش

سالهای بعدی کندتر از آن چیزی بود که عمر در ابتدا تصور می کرد خرید کند. این برند طیف خود را به طور شفاف گسترش داد، با چندین مبدا و بازار کار کرد و سفارش‌های تکراری را به دست آورد زیرا مشتریان می‌توانستند به آنچه وارد می‌شد تکیه کنند. هویت افغانی آن بخشی از این شرکت باقی ماند، بدون اینکه ادعا شود که هر محصول از همان زمینه ها می آید یا اینکه خرید، زندگی مردم نشان داده شده در عکس های آن را حل می کند.

لیلا کار تحقیقاتی خود را به پایان رساند و نقشی را در استانبول پذیرفت که خودش با آن مذاکره کرده بود. عمر با یک بلیط رفت و برگشت، یک هدیه ساده برای والدینش و بدون پیشنهاد پنهانی برای جابجایی ملاقات کرد. او در شام یک لباس سبز کم رنگ پوشیده بود. او متوجه عطر صابون و گل‌ها شد وقتی او به میز خم شد و اطمینان آشنا در او به چیزی امیدوارکننده‌تر تبدیل شد.

به او گفت دوستش دارد. او از او پرسید که از چه کسی می خواهد تسلیم شود. عمر به جای بیان کلی زیبا، با نام پاسخ داد. بعضی از عاشقانه ها دیگر تمام شده بود. موارد دیگر احتمالاتی بودند که او اجازه داده بود تا درنگ کنند زیرا پایان دادن به آنها باعث می شد شانس دوم کوچکتر به نظر برسد. لیلا گفت یک زندگی مشترک تنها زمانی می تواند آغاز شود که از هیچ یک از افراد خواسته نشود با یک ذخیره نامرئی رقابت کند.

عمر به صراحت با سارا صحبت کرد که گفت او قبلاً تحقیق مورد نظر خود را انتخاب کرده است. بوسه آنها یک خاطره خوب باقی ماند، نه یک بدهی پرداخت نشده. ماری از این که چقدر جدی به نظر می رسد خندید و به او گفت که کسی را می بیند که می تواند بدون بررسی پیام های حمل و نقل در یک نمایشگاه شرکت کند. او همچنان می خواست که بازنگری بسته به موقع پرداخت شود. گفت می شود.

ناز او را برای آخرین شام شخصی دعوت کرد قبل از اینکه دوستی آنها شکل جدید پیدا کند. رستوران او از طریق درآمد و انتخاب های دقیق در حال رشد بود. مانند همان ابتدا گونه او را بوسید و به او گفت که با هر جذابیت تکمیل شده به عنوان اتهامی علیه شخصیت خود رفتار نکند. برخی از شب ها می تواند زیبا و تمام شده باشد.

پری از اتاقی مملو از کتاب های زبان به تماس خود پاسخ داد. او از قرارهایشان لذت برده بود، اما آینده‌ای می‌خواست که به این بستگی نداشت که بالاخره تصمیم گرفته باشد کجا بایستد. نور از نقش جدیدش به همراه شوخی در مورد ارسال نمونه های خوب قبل از نامه های جذاب تبریک فرستاد. مینا تمرین و مرزهای حرفه ای معمولی خود را حفظ کرد. هیچ کس کار خود را برای پاسخ صادقانه به او از دست نداد.

هوما بعد از اینکه شخص دیگری انتخاب و شرایط را بررسی کرد، نمایشگاه جدید را از طریق استودیوی شخصی خود طراحی کرد. او با لباس آبی وارد شد، شام خصوصی آنها را بدون خجالت به یاد آورد و برای یک جلسه در مورد پروژه ای فراتر از شرکت او رفت. زویا بعداً عکسی از یک پرورش دهنده در حال مطالعه محصول خود به نمایش گذاشت. عمر چاپی را به قیمت اعلام شده خرید، در حالی که نه سوژه بود و نه نجات دهنده.

رویا و عمر روابط تجاری خود را با مشاوره مستقل با رشد شرکت تجدید نظر کردند. او هرگز برای توجیه شایستگی خود به عشق او نیاز نداشت. در یک شام تجاری، او مردی را که اکنون می‌دید، معرفی کرد و دید که عمر یک شب بدون مالکیت مجروح را مدیریت می‌کند. لبخند او بعد از آن گرمتر از معاشقه‌ای بود که یک بار با باز نگه داشتن در اشتباه گرفته بود.

لیلا به جای اظهارات، رفتار را تماشا می کرد. وقتی گفت که می‌خواهد وارد شد، به کار جداگانه‌اش احترام گذاشت و یاد گرفت که از او بپرسد که آیا او می‌خواهد شرکت کند یا کمک. اولین شب آنها پس از دیدار دوباره با یک مکالمه خصوصی طولانی و بوسه ای که او فقط برای خنده به عصبانیت او قطع کرد، شروع شد. در به روی دو نفر بسته شد که همان شب را انتخاب می کردند بدون اینکه وانمود کنند که هر سال آینده ساکن است.

تا سال 2026، فروش سالانه برند در چندین بازار رشد کرده بود که توسط مشتریان مکرر خدمات غذایی، خرده فروشی دقیق و تیمی که نیازی به تایید شخص عمر هر تصمیم معمولی نداشت، پشتیبانی می شد. یک خریدار ارزش دوازده میلیون دلاری را پیشنهاد کرد. هشتاد درصد عمر باارزش بود، اما پانزده درصد لیلا و پنج درصد کارمندان او نبودند تا با تیتر شخصی چاپلوس تر معامله کنند.

او شصت درصد از سهام خود را به مبلغ هفت میلیون و دویست هزار دلار بدون پرداخت هزینه و مالیات فروخت و بیست درصد آن را حفظ کرد. خریدار شصت، لیلا پانزده و کارمند پنج نفر نگه داشت. ثروت آنقدر واقعی بود که سرپرست قدیمی او را وادار به ملاقات کند. آن مرد یک بار گفته بود که عمر عمر خود را صرف حمل نمونه کیف شخص دیگری خواهد کرد.

عمر او را در نمایشگاه جدید زیر عکسی که زویا انتخاب کرده بود و بسته ای که به ماری اعتبار داده شده بود، ملاقات کرد. لیلا به‌عنوان مالک به آن ملحق شد، نه آن‌طور که زن برای تزیین موفقیت او بیرون آورده بود. ناظر قدیمی راز را پرسید. عمر گفت که بالاخره آموخته است که کدام کار را زودتر شروع کند و کدام تصمیم را به تنهایی نمی تواند بگیرد. کمتر از یک سخنرانی بی رحمانه رضایت بخش بود و حذف آن بسیار دشوارتر بود.

او و لیلا پس از بحث در مورد پول، شغل، فرزندان و آزادی عملی که هر کدام قصد حفظ آن را داشتند، ازدواج کردند. در جشن کوچک، شادی بازی می‌کرد، ناز با محبت در مورد غذا بحث می‌کرد و دوستانی با زندگی‌هایی که به دور ثروت داماد نمی‌چرخید، وارد شدند. لیلا یک لباس ساده گلدوزی شده پوشیده بود. وقتی عمر به دست او رسید، او بدون اینکه هدایت شود، کف دستش را به سمت او چرخاند.

بعداً پدرش کتری قدیمی را روی یک میز ساکت گذاشت و شکایت کرد که درب آن هنوز می‌ترسد. عمر خندید تا اینکه مجبور شد بایستد و نفس بکشد. آن سوی پنجره، لیلا با رویا در مورد پروژه ای صحبت می کرد که از او خواسته نشده بود که رهبری کند. او بازگشته بود و خواهان ثروت کافی برای نگه داشتن فردا بود. نخ قرمزی که او سرانجام به خانه برد، زندگی را به زندگی های دیگر پیوست بدون اینکه آنها را ببندد.